محمدحسن فرحبخشیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
محمدحسن فرحبخشیان
زمینهٔ کاری شاعر و نویسنده
زادروز ۱۳۲۰
فرحبخش، نیشابور
مرگ ۱۹ مهر ۱۳۸۶ ۶۶ سال
ورامین
ملیت  ایران
محل زندگی ورامین
جایگاه خاکسپاری گلزار شهدای حسین رضا، ورامین
لقب ژولیده نیشابوری
کتاب‌ها گلبانگ عشق، ای قلب‌ها بسوزید
ای چشم‌ها بگریید، چه کنم، دام می‌سوزد
تخلص ژولیده

محمدحسن فرحبخشیان معروف به ژولیدهٔ نیشابوری (زادهٔ سال ۱۳۲۰-درگذشتهٔ ۱۹ مهر ۱۳۸۶) شاعر اهل نیشابور بود.

درباره[ویرایش]

فرحبخشیان از کودکی به امام‌های شیعه علاقمند بود. او منشأ این علاقه را به حضورش در مراسم مذهبی در دوران کودکی مربوط می‌دانست. به گفتهٔ خودش از ۱۲ سالگی و پس از آن‌که شبی در خواب، شخصی او را به شعر گفتن تشویق کرد، سرودن شعر را آغاز کرده بود.

او در وقایع خرداد سال ۴۲ به سرودن شعرهای انقلابی روی‌آورد که به خاطر آن ۳ سال و ۸ ماه را در زندان گذراند.

پیام رهبر ایران در این جهان این است سکوت در برابر ظالم، خلاف آیین است
چو دید عکس خمینی، به خود بگفتا شاه: کسی که کاخ مرا زیر و رو کند، این است!

ژولیده پس از آزادی از زندان، تا سال ۱۳۵۷، دو بار دیگر و در جمع، ۶ ماه دیگر زندان را تجربه کرد.

طبق گفتهٔ خودش لقب «ژولیدهٔ شوریدهٔ خاکی» را سید محمود طالقانی زمانی که برای اولین‌بار او را در زندان ملاقات کرده بود برای خطاب کردنش استفاده کرده بود و در دیدارهای بعدی، لقب «ژولیده» را برای او برگزیده بود. ژولیده در دوران جنگ ایران و عراق در جبهه حضور داشت و برخی سروده‌های حماسی وی به آن دوران برمی‌گردد.

سکونت در ورامین[ویرایش]

ژولیدهٔ نیشابوری، پس از رهایی از زندان قصر مدتی در ورامین ساکن شد، و سپس به وطن مراجعت نمود و در مرحلهٔ دوم از سال ۱۳۶۸ در ورامین سکونت گزید و تا آخر عمر آنجا باقی ماند.

سرانجام، ژولیدهٔ نیشابور، در عصرگاه روز پنجشنبه، نوزدهم مهر ۱۳۸۶ شمسی، در بیمارستان سوم شعبان تهران بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت و پیکرش در گورستان ورامین -موسوم به گلزار شهدای حسین رضا- در کنار فرزندش دفن شد.

آثار ژولیدهٔ نیشابوری[ویرایش]

درونمایهٔ اغلب سروده‌های این شاعر، مذهب، مدح اهل بیت، انقلاب و جنگ ایران و عراق می‌باشد. از او تا کنون بالغ بر ۳۰ اثر در قالب کتاب و جزوه مشتمل بر مجموعه آثاری از قبیل: «گلبانگ عشق»، «ای قلبها بسوزید»، «ای چشمها بگریید»، «چه کنم، دام می‌سوزد» و… منشر شده و برخی از این آثار بیش از ۱۵ بار تجدید چاپ شده‌است. از دیگر آثار ژولیده کتابی است که در آن زیارت عاشورا را به زبان شعر درآورده‌است.

نمونه‌ای از اشعار[ویرایش]

لطف حق[ویرایش]

دلت را خانهٔ ما کن، مصفّـا کردنش با منبه من درد دل افشا کن، مداوا کردنش با من
اگر گم کرده‌ای ای دل، کلید استجابت رابیا یک لحظه با ما باش، پیدا کردنش با من
بیفشان قطرهٔ اشکی که من باشم خریدارشبیاور قطره‌ای اخلاص، دریا کردنش با من
اگر درها به‌رویت بسته شد دل بد مکن بازآدرِ این خانه دق‌الباب کُـن، واکردنش با من
به ما گو حاجت خود را، اجابت می‌کنم آنیطلب کن هرچه می‌خواهی، مهیّـا کردنش با من
بیا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت رابیاور نیک وبد را جمع، منها کردنش با من
چو خوردی روزی امروز ما را شکر نعمت کنغم فردا مخور، تأمین فردا کردنش با من
به قرآن آیهٔ رحمت فراوان است ای انسانبخوان این آیه را، تفسیر و معنا کردنش با من
اگر عمری گنه کردی، مشو نومید از رحمت تو توبه نامه را بنویس، امضا کردنش با من

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • «ژولیده نیشابوری به جوار رحمت خدا کوچید»، هفته‌نامهٔ صبح نیشابور، سال نوزدهم، شماره ۷۱۳، یکشنبه ۲۲ مهر ۱۳۸۶، ص۸.
  • «گفت و گوی کیهان با استاد ژولیده در آخرین روزهای زندگی لقب «ژولیده» را آیت‌الله طالقانی بر من نهاد»، روزنامه کیهان، سال شصت و ششم، پنجشنبه دهم آبان ماه ۱۳۸۶