نصرت رحمانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نصرت رحمانی
Nosrat Rahmani9.jpg
زمینهٔ کاری ادبیات فارسی
زادروز اسفند ۱۳۰۶
محله پامنار تهران
مرگ ۲۷ خرداد ۱۳۷۹ (۷۲ سال)
رشت-پیرسرا
ملیت ایرانی
جایگاه خاکسپاری رشت-سلیمان داراب
پیشه شاعر و داستان‌نویس
شریک(های)
زندگی
پوران شیرازی
فرزندان آرش رحمانی

نصرت رحمانی (زاده ۱۳۰۸ در تهران - درگذشته ۱۳۷۹ در رشت) یکی از شاعران معاصر نوگرای ایران است. دوره آموزش‌های دبستانی و دبیرستانی را در تهران به پایان رساند و سپس وارد مدرسه پست و تلگراف و تلفن شد. او به کار در رادیو و روزنامه‌نگاری پرداخت؛ همچنین مسوول صفحات شعر مجله زن روز شد.

در دههٔ چهل و پنجاه شمسی، نصرت رحمانی طرفداران زیادی در میان مردم به ویژه جوانان داشت. او اواخر عمر در شهر رشت زندگی می‌کرد.

مجموعه اشعار[ویرایش]

  • کوچ ۱۳۳۳
  • کویر ۱۳۳۴
  • ترمه ۱۳۳۴
  • میعاد در لجن ۱۳۳۶
  • حریق باد ۱۳۴۹
  • درو
  • شمشیر معشوقه قلم
  • پیاله دور دگر زد
  • در جنگ باد

از کتاب میعاد درلجن[ویرایش]

رقصید
پر زد، رمید
از لب انگشت او پرید
[ سکه ]
گفتم: خط

پروانهٔ مسین
پرواز کرد
چرخید، چرخید
پر پر زنان چکید؛ کف جوی پر لجن.

تابید، سوخت فضا را نگاه‌ها
برهم رسید
در هم خزید
در سینه عشق‌های سوخته فریاد می‌کشید:
ـ ای یاس، ای امید!

آسیمه‌سر بسوی " سکه " تاختیم
از مرز هست و نیست
تا جوی پر لجن
با هم شتافتیم
آنگه نگاه را به تن سکه بافتیم.

پروانهٔ مسین
آیینه وار! بر پا نشسته بود در پهنهٔ لجن !
وهر دو روی آن
خط بود
خطی بسوی پوچ، خطی به مرز هیچ

اندوه لرد بست
در قلبواره اش
و خنده را شیار لبانش مکید و گفت:
ـ پس ... نقش شیر ؟
رویید اشک
خاموش گشت، خاموش

گفتم :
ـ کنام شیر لجن زار نیست، نیست!
خط است و خال
گذرگاه کرم ها
اینجا نه کشتگاه عشق و غرور است
میعادگاه زشتی و پستی ست.

از هم گریختیم
بر خط سرنوشت
خونابه ریختیم.

منابع[ویرایش]