نصرت رحمانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نصرت رحمانی
Nosrat Rahmani9.jpg
زمینهٔ کاری ادبیات فارسی
زادروز ۱۰ اسفند ۱۳۰۶
محله پامنار تهران
مرگ ۲۷ خرداد ۱۳۷۹ (۷۲ سال)
رشت-پیرسرا
ملیت ایرانی
جایگاه خاکسپاری رشت-سلیمان داراب
پیشه شاعر و داستان‌نویس
شریک(های)
زندگی
پوران شیرازی
فرزندان آرش رحمانی

نصرت رحمانی (زاده ۱۳۰۸ در تهران - درگذشته ۱۳۷۹ در رشت) یکی از شاعران معاصر نوگرای ایران است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

دوره آموزش‌های دبستانی و دبیرستانی را در تهران به پایان رساند و سپس وارد مدرسه پست و تلگراف و تلفن شد. او به کار در رادیو و روزنامه‌نگاری پرداخت؛ همچنین مسوول صفحات شعر مجله زن روز شد.

در دههٔ چهل و پنجاه شمسی، نصرت رحمانی طرفداران زیادی در میان مردم به ویژه جوانان داشت. او اواخر عمر در شهر رشت زندگی می‌کرد.در همین شهر از دنیا رفت و در گورستان سلیمان داراب در کنار مقبره میرزا کوچک جنگلی و شیون فومنی به خاک سپرده شد.

مجموعه اشعار[ویرایش]

  • کوچ ۱۳۳۳
  • کویر ۱۳۳۴
  • ترمه ۱۳۳۴
  • میعاد در لجن ۱۳۳۶
  • حریق باد ۱۳۴۹
  • درو
  • شمشیر معشوقه قلم
  • پیاله دور دگر زد
  • در جنگ باد

خودزندگینامه نوشته[ویرایش]

  • مردی که در غبار گم شد

از کتاب میعاد درلجن[ویرایش]

رقصید
پر زد، رمید
از لب انگشت او پرید
[ سکه ]
گفتم: خط

پروانهٔ مسین
پرواز کرد
چرخید، چرخید
پر پر زنان چکید؛ کف جوی پر لجن.

تابید، سوخت فضا را نگاه‌ها
برهم رسید
در هم خزید
در سینه عشق‌های سوخته فریاد می‌کشید:
ـ ای یاس، ای امید!

آسیمه‌سر بسوی " سکه " تاختیم
از مرز هست و نیست
تا جوی پر لجن
با هم شتافتیم
آنگه نگاه را به تن سکه بافتیم.

پروانهٔ مسین
آیینه وار! بر پا نشسته بود در پهنهٔ لجن !
وهر دو روی آن
خط بود
خطی بسوی پوچ، خطی به مرز هیچ

اندوه لرد بست
در قلبواره اش
و خنده را شیار لبانش مکید و گفت:
ـ پس … نقش شیر ؟
رویید اشک
خاموش گشت، خاموش

گفتم :
ـ کنام شیر لجن زار نیست، نیست!
خط است و خال
گذرگاه کرم ها
اینجا نه کشتگاه عشق و غرور است
میعادگاه زشتی و پستی ست.

از هم گریختیم
بر خط سرنوشت
خونابه ریختیم.

منابع[ویرایش]