زند (اوستا)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

زند تفسیر پهلویِ اوستا را که از عهد ساسانی به جا مانده زند نامیده‌اند. در اوستا زند به معنیِ گزارش است، و در زمان قدیم، کتاب مقدس ایرانیان را با شرح پهلوی آن زند اوستا می‌نامیده‌اند، دقیقی آورده است:

از آسمان آمدم زنزد خدای جهان آمدم
خداوند را دیدم اندر بهشت مر این زند و استا (مخفف اوستا) همه او نوشت

و بسا هم کلمهٔ زند را به جای اوستا آورده‌اند، دقیقی آورده است:

که ما راست گشتیم و هم دین پرست کنون زند زردشت زی ما فرست

در برخی کتاب‌های تاریخی نیز کتاب آسمانی ایرانیان، زند اوستا یا زندی‌ها نامیده شده‌است.[۱]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]