شیوا ارسطویی
شیوا ارسطویی | |
|---|---|
 | |
| زاده | اردیبهشت ۱۳۴۰ تهران، ایران |
| درگذشته | ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ (۶۴ سال) |
| پیشه | مترجم، داستاننویس و شاعر |
| ملیت | ایرانی |
| سالهای فعالیت | ۱۳۷۲–۱۴۰۴ |
شیوا ارسطویی (اردیبهشت ۱۳۴۰ – ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴)[۱][۲] داستاننویس، مترجم و شاعر ایرانی بود.[۳] او داستاننویسی را اوایل دهه ۱۳۷۰ (خورشیدی) نزد رضا براهنی آموخته بود و کارشناسی بهداشت و کارشناسی ارشد مترجمی زبان انگلیسی داشت. او یکی از امضاکنندگان بیانیه ۱۳۴ نویسنده بود. مجموعه داستانهای آمده بودم با دخترم چای بخورم، آفتاب مهتاب و من دختر نیستم و رمانهای بیبی شهرزاد و افیون از آثار او هستند.
فعالیتها
[ویرایش]شیوا ارسطویی در حوزههای گوناگونی از جمله ادبیات، ترجمه و سینما فعالیت داشت.[۴] او در گفتگویی در سال ۱۳۸۴ به وضعیت پیچیدهٔ زنان ایرانی پس از انقلاب ۱۳۵۷ بهویژه زنان نویسنده و هنرمند، اشاره کرده و گفت: «انسان بودن در این شرایط مشکل است، زن بودن مشکلتر. این یک واقعیت است و نمیشود انکارش کرد.»[۵]
تدریس
[ویرایش]ارسطویی سابقهٔ تدریس داستاننویسی در دانشگاه هنر تهران و دانشگاه فارابی را داشت و پس از آن در یکی از دانشگاههای غیرانتفاعی هنر در حال تدریس بود.[۶] او همچنین سالها کارگاه داستاننویسی وانکا را برگزار کرد.[۶]
سینما
[ویرایش]شیوا ارسطویی از نخستین روزهای جنگ ایران و عراق به عنوان امدادگر داوطلب در جبهه حضور داشته و به همین علت در چند فیلم دفاع مقدس به عنوان مشاور کارگردان فعالیت کرده بود.[۴] او همچنین بازیگری در چند فیلم کوتاه را تجربه کرد.
بیانیه ۱۳۴ نویسنده
[ویرایش]شیوا ارسطویی یکی از امضاکنندگان بیانیه ۱۳۴ نویسنده بود که در آن خواستار آزادی اندیشه، بیان و نشر آثار خود شده و به سانسور اعتراض کرده بودند.[۷]
در اردیبهشت ۱۳۹۴ حراست و نماینده پلیس امنیت، کتاب من و سیمین و مصطفی نوشته شیوا ارسطویی را با وجود داشتن مجوز انتشار ناشر از نمایشگاه کتاب تهران آن سال جمعآوری کردند.[۸]
جایزه
[ویرایش]مجموعه داستان آفتاب مهتاب شیوا ارسطویی در سال ۱۳۸۲ موفق به کسب جایزهٔ ادبی یلدا و همچنین جایزه ادبی هوشنگ گلشیری شد.[۵]
مرگ
[ویرایش]شیوا ارسطویی در شامگاه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ در ۶۴ سالگی درگذشت. برخی منابع احتمال مرگ خودخواسته مطرح کردهاند، هرچند علت مرگ وی بهطور رسمی تأیید نشده است.[۸]
کتابشناسی
[ویرایش]مجموعه داستان
[ویرایش]- آمده بودم با دخترم چای بخورم (۱۹۹۴)
- آفتاب و مهتاب (۱۹۹۸)
رمان
[ویرایش]- او را که دیدم زیبا شدم (داستان بلند) (۱۹۹۱)[۹]
- نسخه اول (۱۹۹۸)
- آسمان خالی نیست (۲۰۰۳)
- بیبی شهرزاد (۱۳۸۳)
- افیون (چاپ آلمان)
- خوف (۲۰۱۳)[۱۰]
- نی نا (۲۰۱۵)
- ولی دیوانهوار… (۲۰۱۸)
مجموعه شعر
[ویرایش]- گم
- بیا تمامش کنیم
فیلم کوتاه
[ویرایش]- روز برمیآید (۱۳۷۸)
- خاموشی (۱۳۸۲)
پانویس
[ویرایش]- ↑ «شیوا ارسطویی درگذشت». ایسنا. ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴. دریافتشده در ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۴.
- ↑ «شیوا ارسطویی، نویسنده، مترجم و شاعر درگذشت». iranintl. ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۵-۰۷.
- ↑ میرعابدینی، حسن (پاییز ۱۳۸۶). «ارسطویی، شیوا». در کاظم فرهادی. فرهنگ داستاننویسان ایران، از آغاز تا امروز. تهران: چشمه. شابک ۹۷۸۹۶۴۳۶۲۳۶۲۳.
- 1 2 ««شیوا ارسطویی» درگذشت». سینماپرس. ۲۰۲۵-۰۵-۰۷. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۵-۰۷.
- 1 2 «انسان بودن مشکل است، زن بودن مشکلتر». بخش فارسی دویچه وله. ۸ آذر ۱۳۸۴.
- 1 2 «شیوا ارسطویی، نویسنده ایرانی درگذشت». iranwire.com. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۵-۰۷.
- ↑ «بازخوانی «نامهٔ 134 نفر» ما همچنان نویسندهایم؛ سخنان سیمین دانشور، علیاشرف درویشیان، امیرحسن چهلتن، خشایار دیهیمی، فرزانه طاهری، مسعود احمدی و مشیت علایی». ایسنا. ۱۴ مرداد ۱۳۸۴. دریافتشده در ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۴.
- 1 2 «شیوا ارسطویی، نویسنده و شاعر ایرانی درگذشت». بیبیسی فارسی. ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۴.
- ↑ مجید اسطیری (۲۰ فروردین ۱۳۹۸). «صیّادی ماهر در جویی حقیر | چهار دهه داستاننویسی «شیوا ارسطویی» در چند برداشت کوتاه». شهرستان ادب. دریافتشده در ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۴.
- ↑ «جدیدترین رمان شیوا ارسطویی نقد شد». ایبنا. ۲۹ تیر ۱۳۹۲. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۰.
منابع
[ویرایش]- رادیو زمانه | پرسه در متن | داستانخوانی | فصل نهم از کتاب ولادیمیر پراپ - شیوا ارسطویی بایگانیشده در ۲۱ آوریل ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine
- «شیوا ارسطویی». Naakojaa. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۰.
- «رمانی از شیوا ارسطویی /˝نینا˝ بالاخره منتشر شد». هنرآنلاین.
- «فستیوال زنان شرق در استانبول / گفتگو با شیوا ارسطویی». دویچه وله.
- «خوف شیوا ارسطویی با جن داخل بطری - خبرآنلاین».
پیوند به بیرون
[ویرایش]