معروفی بلخی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابوعبدالله محمد پسر حسن معروفی بلخی شاعر ایرانی است. او زاده شهر بلخ بود. او هم‌دوره با رودکی و شهید بلخی بوده‌است.

معروفی مدح‌کنندهٔ عبدالملک بن نوح سامانی (۳۴۳-۳۵۰ (هجری)) بوده‌است. شعر زیر از اوست:

این دل مسکین من اسیر هوا شدپیش هزاران هزار گونه بلا شد
جادوکی بند کرد و حیلت بر مابندش بر ما برفت و حیله روا شد
حکم قضا بود و این قضا به دلم برمحکم از آن شد که یار یارِ قضا شد
هرچه بگویم ز من، نگر که نگیریعقل جدا شد ز من که یار جدا شد

منابع[ویرایش]