ابوشعیب هروی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابوشعیب صالح بن محمد معروف به ابوشُعَیبِ هَرَوی از شاعران خراسانی دورهٔ سامانی بود.

وی از شعراء قدیم دورهٔ سامانی و از سدهٔ سوم هجری قمری بود. چنانچه در تذکره‌ها آمده است، وی اواخر زمان رودکی را دریافته است. منوچهری او را در شمار استادان پیشگام شعر پارسی آورده‌است. عوفی او را در ردیف شعرای متقدم آن عهد آورده وهدایت گفته که او اواخر زمان رودکی را دریافته.

نمونه شعر[ویرایش]

دوزخی کیشی بهشتی روی و قدآهو چشمی حلقه زلفی لاله خد
لب چنان کز خامهٔ نقاش چینبرچکد از سیم بر شنگرف مد
گر ببخشد حسن خود بر زنگیانترک را بی‌شک ز زنگ آید حسد
بینیی چون تارک ابریشمین بسته بر تارک ز ابریشم عقد
از فروسو گنج و از برسو بهشت سوزنی سیمین میان هر دو حد

منابع[ویرایش]

  • بر پایه داده‌هایی در آفتاب
  • محمد دبیرسیاقی، پیشاهنگان شعر پارسی، انتشارات علمی و فرهنگی
  • تاریخ ادبیات در ایران نوشته ذبیح‌الله صفا