ابن ترکه اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

صاین‌الدین خجندی اصفهانی یا صاین‌الدین علی ابن محمد ترکه اصفهانی از عرفای قرن هشتم و نهم هجری و یکی از شارحان (بیان‌کنندگان) عرفان ابن عربی است.

زندگینامه[ویرایش]

خانواده آل ترکه از خانواده‌های بنامی بوده‌اند که در زمینه دین و دانش در اصفهان در طی دو قرن مشهور بوده‌اند. اصلیت این خانواده به خجند ترکستان بازمی‌گردد. صدرالدین ابو حامد ترکه به عنوان جد این خانواده با رشیدالدین فضل‌الله همدانی مکاتبات علمی داشته است. صاین‌الدین از نوادگان صدرالدین محسوب می‌شود.

وی در ماه ذیحجه سال ۸۳۶ قمری (ژوئیه ۱۴۳۳ میلادی) در شهر اصفهان زاده شده است. وی نخست به مدت ۲۵ سال نزد برادرش علوم دینی و قضایی را فراگرفته است و پس از آن طی ۱۵ سال از علمای بلاد حجاز، مصر و شام استفاده کرد.[۱]

اساتید[ویرایش]

آثار[ویرایش]

نظرات[ویرایش]

فلسفه تمثیل نزد وی کاربرد زیادی دارد. صاین‌الدین ابن ترکه در زمینه دلالت و رابطه زبان و حقیقت دارای نظری خاص است. نصرالله حکمت معتقذ است که این ترکه نحوه ورود تمثیل به زبان را بر اساس نظریه‌ای عرفانی مطرح کرده است. وی دربارهٔ این که چرا ابن عربی از واژه «فص» استفاده کرده است بر این باور است که رابطه لفظ و معنا رابطه‌ای تکوینی و ذاتی است.[۲]

از نظر ابن ترکه حضرات خمس به صورت تمثیل دارای پنج مرتبه‌اند که به ترتیب عبارت از باطن قلب، صدر، حلق، حنک و دولب است.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. http://www.cgie.org.ir/fa/publication/entryview/27510
  2. نصرالله حکمت، فلسفه تمثیل از نظر ابن ترکه، پژوهشنامه علوم انسانی، شماره ۴۹، بهار ۱۳۸۵
  3. دکتر یحیی کبیر، رابطه مسایل توحیدی با شناخت انسان در عرفان ابن عربی و ابن ترکه، پژوهش‌های دینی، سال اول، شماره سوم، زمستان ۱۳۸۴، ص ۵۳
برای اطلاعات بیشتر ابن ترکه اصفهانی را ببینید.