ابومنصور معمری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اَبومَنْصورِ مَعْمَریی(زنده در ۳۴۶ ق / ۹۵۷ م)، فرزند محمد (احمد؟) بن عبدالله، وزیر (دستور) ابومنصور محمد بن عبدالرزاق، سپهسالار و فرمانروای طوس و خراسان در روزگار سامانیان.

او در تاریخ ادبیات ایران به سبب مشارکت و نظارت بر کار گردآوری و تدوین یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شاهنامه‌های منثور پارسی (شاهنامه ابومنصوری) شهرت یافته است.

منابع[ویرایش]