بیدل کرمانشاهی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

میرزا محمد بیدل کرمانشاهی از شاعران بزرگ ایرانی قرن سیزده قمری بوده است.

تبار اصلی[ویرایش]

اصل بیدل از چلاو شهرستان آمل استان مازندران بوده و از بنی اعمام میرزا علینقی، متخلص به اقبال بود. در ایام شیرخوارگی وی، پدرش به کرمانشاه رفت. او در عهد ناصرالدین شاه می‌زیست.

تبحر شعری[ویرایش]

بیدل مراثی بسیار دارد و در بدیهه گویی خاصه در ماده تاریخ تسلطی غریب در سایر اقسام شعر نیز طبع روان و سریع داشت.

آثار[ویرایش]

از آثار وی می‌توان به رساله‌ای در عروض و قافیه و مثنوی، عسر و یسر، تحفه الذاکرین، دستان ماتم، در مقتل، وقایع صفین، در بحر تقارب، ربیعیه، در علم صرف، و دیوان اشعار در حدود بیست هزار بیت اشاره کرد.

نمونه شعر[ویرایش]

  • ای که گفتی دل گم کرده ز زلفم بستان … ما دل خود نشناسیم ز بسیاری دل
  • شد گوشه نشین خال تو در کنج لب آری … کار همه دل سوختگان گوشه نشینی است
  • گفتمش دل به غمت دادم ننمودم سود … گفت این بس که بخوانند تو را بیدل من

معاصران[ویرایش]

وصال شیرازی و سلطانی کرمانشاهی (گوینده شعر مشهور: … بعد از دو سه روز بیدل آمد) از هم عصران بیدل بوده‌اند.

درگذشت[ویرایش]

سال وفات بیدل را ۱۲۸۹ قمری گفته‌اند.

منابع[ویرایش]