شریف تبریزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شریف تبریزی (زادهٔ ۹۲۸ هجری) از شاعران سدهٔ دهم هجری و اهل تبریز بوده‌است. وی شاگرد لسانی شیرازی بوده و به قدری در هجوگویی خبره بوده که حتی بعضاً خاطر استادش را نیز می‌آزرده است.[۱][۲]

شریف تبریزی نهایتاً در سال ۹۵۵ یا ۹۵۶ هجری (۲۷ یا ۲۸ سالگی) بر اثر بیماری وبا بدرود حیات گفت.[۲][۱] دیوان شریف تبریزی در سال 1383 هجری شمسی به کوشش اصغر علمی ( مهروند میاب ) با مقابله ی تمام نسخه‌های خطی موجود دیوان شاعر شامل: 1- نسخه ی خطی 290 / ف کتابخانه ی ملی 2 – نسخه ی خطی 2/ 437 کتابخانه ی مجلس 3 –مجموعه ی خطی 8 / 2765 کتابخانه ی ملی تبریز 4 - مجموعه ی خطی 3660 کتابخانه ی ملی تبریز 5 – مجموعه ی خطی 4896 کتابخانه ی ملک 6 – نسخه ی خطی 407 مدرسه ی عالی مسجد سپهسالار ( مدرسه ی عالی شهید مطهری ) 7 – نسخه ی خطی 14085 کتابخانه ی مجلس 8 – مجموعه ی خطی 9 / 1384 مجلس سنای سابق 9 – نسخه ی خطی 2574 دانشگاه تهران 10 – مجموعه ی خطی 6 / 2785 کتابخانه ی مجلس، تصحیح شده و در انتشارات اندیشه ی نو به چاپ رسیده‌است


سهواللسان[ویرایش]

شریف تبریزی مجموعه‌ای از اشعار شامل قصیده‌ها و غزلیات ناپسند را گرد آورده، آن‌ها را به استادش نسبت داده و این مجموعه را «سهواللسان» نام نهاد و بدین ترتیب استادش لسانی را ناراحت کرد. حیدری تبریزی در پاسخ به این دیوان، رسالهٔ «لسان‌الغیب» را سروده است.[۲][۱]

نقل قول[ویرایش]

لطفعلی بیگ آذر دربارهٔ شریف تبریزی می‌نویسد:[۱]

در مراتب شاعری —به زعم فقیر— بهتر از لسانی است.

اشعار[ویرایش]

ز دو دیده خون فشاندم که نظر کنی نکردیبه ره تو خاک گشتم که گذر کنی نکردی
دم مرگ هیچ دانی ز چه ماند باز چشممز تو بود چشم آنم که نظر کنی نکردی
چو نکرد یار رحمی ز توان فغان چه حاصلز تو بود امید آنم که اثر کنی نکردی
ز نخست کردم ای دل به تو شرح غمزهٔ اوخبرت ز فتنه دادم که حذر کنی نکردی
به وطن شریف روزی که ترا نماند قدریبجز این نمناد چاره که سفر کنی نکردی

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ «شریف تبریزی». شهر مجازی ایرانیان. بازبینی‌شده در ۱۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۵. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ «زندگی نامه شریف تبریزی». مردان پارس. بازبینی‌شده در ۱۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۵. 

منابع[ویرایش]

  • نوایی، عبدالحسین. طرح پژوهشی اثرآفرینان. ج. سوم. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، ۱۳۷۸. 

پیوند به بیرون[ویرایش]