عبدالواسع جبلی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بدیع‌الزمان عبدالواسع بن عبدالجامع غرجستانی جَبَلی از ادیبان و شاعران سده ۶ق است.

جبلی از خاندانی علوی بود که در غرجستان چشم به جهان گشود. او به مدح شاهان هم‌زمان خود از غوریان، سلجوقیان و محمودیان پرداخت تا در سال ۵۵۵ق درگشت. او در شعر عربی نیز دست داشت. نمونه‌ای از شعر جبلی:

گفتار لطیف و خوی نیکوست تراخوبی و لطافت صفت و خوست ترا
عیب تو جز این نیست که در عشق یکیستبیگانه و خویش و دشمن و دوست ترا

نقد[ویرایش]

قصیدۀ مشهور «منسوخ شد مروت»[۱] که به وی منسوب است در دیوان سنایی هم هست. مطلع آن این است:

محسن شریفی صحی در مقاله‌ای با بررسی اشعارش نشان می‌دهد که جبلی به‌طور گسترده اقدام به تمام انواع سرقت ادبی، مخصوصاً انتحال و اغاره از دیوان سنایی غزنوی کرده‌است.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. شریفی صحی، محسن و مه‌دخت پورخالقی چترودی. «سرقت ادبی عبدالواسع جبلی از دیوان سنایی». مجلهٔ علمی-پژوهشی جستارهای ادبی، ش. ۱۷۵ (زمستان ۱۳۹۰): ۸۵–۱۰۶. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۳، ساعت ۹:۱۱:۵۲. 
  • صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات ایران جلد۱(خلاصه جلد اوّل و دوّم). چاپ پنجم. تهران: ققنوس، پاییز ۱۳۶۸.