مجذوب تبریزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

محمد بن‌ محمدرضا مجذوب تبریزی (درگذشتهٔ ۱۰۹۳ هجری قمری) شاعر پارسی‌گوی سدهٔ یازدهم قمری و از جمله شاعران سبک هندی است.[۱]

تأثیر و تأثر[ویرایش]

تأثیر مجذوب از حافظ، سعدی و فردوسی بسیار است و عناصر بسیاری از تعالیم مولوی نیز در اشعار وی دیده می‌شود.[۲]

آثار[ویرایش]

آثار او در سدهٔ حاضر تاکنون سه بار به چاپ رسیده:

این اثر تا سال ۱۳۸۷ چهار بار با نام اشتباه تجدیدچاپ گردید و سپس ناشر با اشاره به این‌که آن چاپ شامل بخش‌هایی از دیوان اشعار مجذوب تبریزی بوده و اشتباهاً به نام مجذوب‌علی‌شاه کبودرآهنگی به چاپ رسیده، برای اصلاح اشتباه، تصحیح جدیدی ارائه داد:

نمونه شعر[ویرایش]

یک شب آتش در نیستانی فتادسوخت چون عشقی که بر جانی فتاد
شعله تا سرگرم کار خویش شدهر نی‌ای شمع مزار خویش شد
نی به آتش گفت: کاین آشوب چیست؟مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟
گفت آتش بی‌سبب نفروختمدعوی بی‌معنی‌ات را سوختم
زانکه می‌گفتی نی ام با صد نمودهمچنان در بند خود بودی که بود
با چنین دعوی چرا ای کم عیاربرگ خود می ساختی هر نوبهار
مرد را دردی اگر باشد خوش استدرد بی‌دردی علاجش آتش است

پی‌نوشت[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مجذوب تبریزی، محمد (۱۳۴۵). مثنوی شاهراه نجات. تهران: وزارت فرهنگ و هنر.
  • مجذوب تبریزی، محمد (۱۳۹۰). رسولی نوده، سجاد، ویراستار. دیوان مجذوب تبریزی. تهران: انتشارات اقبال. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۰۶-۳۰۶-۰.
  • مجذوب تبریزی، محمد (۱۳۶۱). کاظم‌زاده ایرانشهر، کاظم، ویراستار. دیوان عارف نامی مولانا محمدجعفر قراگوزلو کبودرآهنگی همدانی معروف به مجذوب‌علی‌شاه. تهران: انتشارات اقبال. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۰۶-۲۲۶-۱.