شکوه قاسم‌نیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شکوه قاسم‌نیا
زاده۱ تیر ۱۳۳۴
تهران، ایران
زمینه کاریکودک و نوجوان
ملیتایران ایرانی
تحصیلاتلیسانس علوم سیاسی
دانشگاهدانشگاه تهران
سال‌های فعالیت۱۳۵۹ تا کنون
دلیل سرشناسینویسنده و شاعر کودکان
همسر(ها)احمد غلامی

شکوه قاسم‌نیا (زادهٔ ۱۳۳۴ در تهران)[۱] شاعر و نویسندهٔ اهل ایران است. قاسم‌نیا یکی از شاعران و نویسندگان مطرح در حوزهٔ ادبیات کودکان و نوجوانان ایران است و تاکنون نزدیک به ۴۰۰ شعر و ترانه و داستان برای کودکان سروده و نوشته‌است.[۱][۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

شکوه قاسم‌نیا با نام اصلی فاطمه همدانی کار ترانه‌سرایی را از سال ۱۳۵۸ و کار نویسندگی برای کودکان را از سال ۱۳۵۹ با نوشتن در مجلهٔ کیهان بچه‌ها آغاز کرد. او تا کنون ۱۵۰ عنوان کتاب کودک نوشته‌است. تهیه ترانه کلبه عمو پورنگ يكي از آثار اوست.

شعر معروف غرق نور است و طلا/گنبد زرد رضا، از جمله آثار ماندگار اوست.

وی برای تألیف داستان بلند «هلی فسقلی در سرزمین غول‌ها» و اشعار کتاب «کلاغه به خنده افتاد» در یازدهمین جشنوارهٔ کتاب کودک و نوجوان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان دو دیپلم افتخار دربخش شعر و داستان گرفت. «هلی فسقلی در سرزمین غول‌ها» نیز موفق به دریافت جایزه کتاب سال کودک و نوجوان در بخش داستان کودک شد. قصه‌های شیرین هزارو یک شب یکی از آثار او است.[۳] اولین رمان وی با عنوان کاش یکی قصه‌اش را می‌گفت در سال ۱۳۹۶ منتشر و موفق به دریافت دو جایزه شد[۴] او برای نگارش کتاب گلک چه مهربان است! برگزیده هشتمین دوره کتاب سال ایران شد.[۵]

گزیدهٔ آثار[ویرایش]

  • اندازه دنیا
  • شعر تیتراژ برنامه تلویزیونی «علی کوچولو»
  • ترانه‌های برنامه تلویزیونی «محله بهداشت»
  • ترانه برنامه تلویزیونی «گنجشکک اشی‌مشی»
  • ترانه برنامه تلویزیونی «عمو پورنگ»
  • خبر داغ - کتاب فارسی چهارم دبستان

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «موسیقی ترانه و ترانه در موسیقی/گفت‌وگو با شکوه قاسم‌نیا». پایگاه رسمی انتشارات سوره مهر. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۹ اسفند ۱۳۹۳.
  2. «داوران شعر جشنواره کتاب برتر انتخاب شدند». خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency. ۲۰۱۷-۰۸-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۰۶.
  3. "شکوه قاسم‌نیا". کتابک.
  4. «شکوه قاسم‌نیا برای نوجوانان از پسرکی معلول می‌گوید». ایبنا. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۳۹۶.
  5. «کتاب سال».

منابع[ویرایش]

  • مقام موسیقایی، سال هفتم شماره ۱۵ (پیاپی ۳۰)، مهر ۱۳۸۳، صفحهٔ ۲۱