شکوه قاسم‌نیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شکوه قاسم‌نیا
زاده۱ تیر ۱۳۳۴
تهران، ایران
زمینه کاریکودک و نوجوان
ملیتایران ایرانی
تحصیلاتلیسانس علوم سیاسی
دانشگاهدانشگاه تهران
سال‌های فعالیت۱۳۵۹ تا کنون
دلیل سرشناسینویسنده و شاعر کودکان
همسر(ها)احمد غلامی

شکوه قاسم‌نیا (زادهٔ ۱۳۳۴ در تهران)[۱] شاعر و نویسندهٔ اهل ایران است. قاسم‌نیا یکی از نویسندگان مطرح در حوزهٔ ادبیات کودکان و نوجوانان ایران است و تاکنون نزدیک به ۴۰۰ ترانه و داستان برای کودکان سروده‌است.[۱][۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

شکوه قاسم‌نیا با نام اصلی فاطمه همدانی کار ترانه‌سرایی را از سال ۱۳۵۸ و کار نویسندگی برای کودکان را از سال ۱۳۵۹ با نوشتن در مجلهٔ کیهان بچه‌ها آغاز کرد. او تا کنون ۱۵۰ عنوان کتاب کودک نوشته‌است.

شعر معروف غرق نور است و طلا/گنبد زرد رضا از جمله آثار ماندگار اوست.

وی برای تألیف داستان بلند «هلی فسقلی در سرزمین غول‌ها» و اشعار کتاب «کلاغه به خنده افتاد» در یازدهمین جشنوارهٔ کتاب کودک و نوجوان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان دو دیپلم افتخار دربخش شعر و داستان گرفت. «هلی فسقلی در سرزمین غول‌ها» نیز موفق به دریافت جایزه کتاب سال کودک و نوجوان در بخش داستان کودک شد. قصه‌های شیرین هزارو یک شب یکی از آثار او است.[۳] اولین رمان وی با عنوان کاش یکی قصه‌اش را می‌گفت در سال ۱۳۹۶ منتشر و موفق به دریافت دو جایزه شد[۴] او برای نگارش کتاب گلک چه مهربان است! برگزیده هشتمین دوره کتاب سال ایران شد.[۵]

گزیدهٔ آثار[ویرایش]

  • اندازه دنیا
  • شعر تیتراژ برنامه تلویزیونی «علی کوچولو»
  • ترانه‌های برنامه تلویزیونی «محله بهداشت»
  • ترانه برنامه تلویزیونی «گنجشکک اشی‌مشی»
  • ترانه برنامه تلویزیونی «عمو پورنگ»
  • خبر داغ - کتاب فارسی چهارم دبستان

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «موسیقی ترانه و ترانه در موسیقی/گفت‌وگو با شکوه قاسم‌نیا». پایگاه رسمی انتشارات سوره مهر. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۹ اسفند ۱۳۹۳.
  2. «داوران شعر جشنواره کتاب برتر انتخاب شدند». خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency. ۲۰۱۷-۰۸-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۰۶.
  3. "شکوه قاسم‌نیا". کتابک.
  4. «شکوه قاسم‌نیا برای نوجوانان از پسرکی معلول می‌گوید». ایبنا. دریافت‌شده در ۳ مرداد ۱۳۹۶.
  5. «کتاب سال».
  • مقام موسیقایی، سال هفتم شماره ۱۵ (پیاپی ۳۰)، مهر ۱۳۸۳، صفحهٔ ۲۱