کتاب کاروند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

کاروَند کتابی در باره آموزش ادبی و چندوچون روش‌های شیوایی و رسایی گفتار و نوشتار را به کار بردن، به زبان و خط پارسی میانه است، که متن آن امروز در دست نیست. متن پارسیگ این کتاب، دست‌کم تا سده سوم در دسترس بوده است و گویی در این زمان، دست‌هایی درکار بوده که نوشته‌های پهلوی را از میان برده‌اند[۱] .

جاحظ در در آغاز جلد سوم البیان والتبیین از کتاب کاروند در شیوایی و رسایی گفتار تعریف می‌کند و می‌نویسد: آن که دوست دارد به صنعت بلاغت دسترسی یابد و با شگفتی‌ها آشنا شود و در واژه‌شناسی استادی یابد، پس کتاب «کاروند» را که از کتاب‌های پهلوی است بخواند [۲]. جاحظ که خود از پیشوایان شیوایی گفتار و سخندانی است، در جای جای البیان و التبیین مهارت ایرانیان را در سخنوری و گزیده گویی ستوده‌است. همچنین درباره کتاب کاروند، در الفهرست ابن ندیم نیز سخن به میان آمده‌است[۳] .

بن‌مایه‌ها[ویرایش]

  1. M. Inostranzev (۲۰۰۷Iranian Influence on Moslem Literature, Part 1، The Echo Libray
  2. دانشنامه جهان اسلام، جاحظ
  3. ابن ندیم (۱۳۶۶الفهرست، ترجمهٔ محمد رضا تجدد، امیرکبیر