رشیدی سمرقندی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابومحمد بن محمد رشیدی سمرقندی[۱] شاعر ایرانی پارسی گوی قرن ۶ ه‍.ق فرارود و از مردم سمرقند بود. القاب وی سیدالشعرا[۲] و تاج الشعرا[۳] می‌باشند. رضاقلی‌خان هدایت نام وی را «ارشدی» آورده و گفته نام وی ابومحمد است.[۴] عوفی در باره ی وی گفته که وی چندین تصنیف سروده و چندین کتاب تالیف کرده و زینت نامه یکی از نتایج خاطر اوست. هدایت هم منظومه ای به نام مهر و وفا را از منظومه های وی دانسته.

منابع[ویرایش]

  1. لباب الالباب، ج۲، ص۱۷۶.
  2. چهارمقاله نظامی عروضی، ص۴۶
  3. «حواشی تاریخ بیهقی» سعید نفیسی ج۳
  4. «مجمع‌الفصحاء» رضاقلی‌خان، ج۱ ص۸۷