احمد غزالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مجدالدین ابوالفتح احمد بن محمد غزالی (۴۵۲ - ۵۲۰ ه.ق)، برادر کوچکتر ابو حامد محمد غزالی بود. کنیه وی ابوالفتوح، والقابش مجدالدین، زین الدین و حجت‌الاسلام بود. تاریخ و محل تولد او در منابع ذکر نشده، اما چون زندگی و تحصیلات این دو برادر به هم نزدیک بوده، براساس تاریخ و محل تولد محمد، احتمالاً احمد نیز در طابران طوس و دو سه سالی پس از برادرش محمد، در۴۵۲ یا ۴۵۳ به دنیا آمده است. وی یکی از فقهای بزرگ سده ی پنجم هجری و زاده ی شهر توس بود. او هم چنین از بزرگ‌ترین عارفان و صوفیان عصر خود بود و اثر بزرگ وی سوانح العشاق نیز در همین باب تألیف شده است. این کتاب بزرگانی چون عراقی و عبدالرحمان جامی را تحت تاثیر قرار داده است. احمد، مانند برادرش، تحصیلات مقدماتی خود را در فقه به پایان رساند و هنوز جوان بود که به تصوّف گرایید. احمد غزالی مرید شیخ ابوبکر نساج طوسی بود و نسّاج نیز با پنج واسطه شاگرد جنید محسوب می شود. احتمالاً احمد تا ۴۸۷ که ابوبکر نساج درگذشت، نزد وی بود. غزالی از سال ۴۸۸ تا ۴۹۸ هجری قمری در نظامیه بغداد به نیابت از برادرش(محمّد) -که به سفری درازمدت رفته بود- تدریس می‌کرد. علاوه بر این درویش های سلسله نعمت اللهی احمد غزالی را هفتمین قطب این سلسه به شمار می آورند. شیخ احمد غزالی در سنهه ی ۵۲۰ در شهر قزوین وفات یافت و مدفن وی مسجد "احمدیه" در قزوین می باشد.

 [۱] 

آثاری که به او منسوبند عبارتند از:

به جز این آثار پنج نامه به زبان فارسی نیز از او در دست است که به عین‌القضات همدانی عارف سرشناس نوشته بود.

منابع[ویرایش]

صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات ایران(جلد دوم)، انتشارات فردوس، چاپ هفدهم

  1. جستجو در تصوف ایران، عبدالحسین زرین‌کوب، نشر امیرکبیر، ۱۳۸۵، صفحهٔ ۱۱۰(با اندکی ویراست و اضافات)