احمد غزالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
احمد غزالی
زادروز احتمالاً ۴۵۲ یا ۴۵۳ ه.ق
ایران،‌ طوس،‌ طابران
درگذشت ۵۲۰ ه.ق
آرامگاه ایران، قزوین، مسجد حیدریه
نام‌های دیگر شیخ اخمد غزالی طوسی
منصب قطب هفتم بعد از غیبت کبرای امام دوازدهم در سلسله‌ی نعمت اللهی
مکتب عرفان و تصوف اسلامی


زندگی نامه[ویرایش]

مجدالدین ابوالفتح احمد بن محمد غزالی (۴۵۲ - ۵۲۰ ه.ق)، برادر کوچکتر ابو حامد محمد غزالی بود. کنیه وی ابوالفتوح، والقابش مجدالدین، زین الدین و حجت‌الاسلام بود. تاریخ و محل تولد او در منابع ذکر نشده، اما چون زندگی و تحصیلات این دو برادر به هم نزدیک بوده، براساس تاریخ و محل تولد محمد، احتمالاً احمد نیز در طابران طوس و دو سه سالی پس از برادرش محمد، در۴۵۲ یا ۴۵۳ به دنیا آمده است. وی یکی از فقهای بزرگ سده ی پنجم هجری و زاده ی شهر توس بود. او هم چنین از بزرگ‌ترین عارفان و صوفیان عصر خود بود و اثر بزرگ وی سوانح العشاق نیز در همین باب تألیف شده است. این کتاب بزرگانی چون عراقی و عبدالرحمان جامی را تحت تاثیر قرار داده است. احمد، مانند برادرش، تحصیلات مقدماتی خود را در فقه به پایان رساند و هنوز جوان بود که به تصوّف گرایید. احمد غزالی مرید شیخ ابوبکر نساج طوسی بود و نسّاج نیز با پنج واسطه مرید جنید بغدادی محسوب می شود. احتمالاً احمد تا سال ۴۸۷ ه.ق که ابوبکر نساج درگذشت، نزد وی بوده است. غزالی از سال ۴۸۸ تا ۴۹۸ هجری قمری در نظامیه بغداد به نیابت از برادرش(محمّد) -که به سفری دراز رفته بود- تدریس می‌کرد. دراویش سلسله نعمت اللهی احمد غزالی را هفتمین قطب این سلسه بعد از غیبت کبرای امام دوازدهم به شمار می آورند. شیخ احمد غزالی در سنه ی ۵۲۰ در شهر قزوین وفات یافت. مدفن وی مسجد "حیدریه" در شهر قزوین است.[۱]

آثار[ویرایش]

آثاری که به او منسوبند عبارتند از:

منابع[ویرایش]

صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات ایران(جلد دوم)، انتشارات فردوس، چاپ هفدهم

  1. جستجو در تصوف ایران، عبدالحسین زرین‌کوب، نشر امیرکبیر، ۱۳۸۵، صفحهٔ ۱۱۰(با اندکی ویراست و اضافات)