چهارپاره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

چهارپاره‌ یا چارپاره‌ یا دوبیتی پیوسته، یکی از قالب‌های شعر فارسی است. این قالب در شعر کلاسیک فارسی تازه است و پس از مشروطیت در ایران رواج یافته‌است. چهارپاره از دوبیتی‌هایی با معنای منسجم تشکیل شده‌است، با این تفاوت که، برخلاف دوبیتی، معمولاً مصراع‌های زوج هم‌قافیه‌اند و از لحاظ وزن نیز کافی است که مصرع‌ها هم‌وزن باشند.[۱] از معروف‌ترین شاعران در این قالب می‌توان از فریدون مشیری، فریدون توللی، و هوشنگ ابتهاج(نادر نادرپور)و(حمیدی شیرازی) (ه‍. الف. سایه) یاد کرد.

منابع[ویرایش]

  • آرایه‌های ادبی (قالب‌های شعر، بیان و بدیع). شابک: 964-05-0036-4.
  1. از آرایه‌های ادبی (قالب‌های شعر، بیان و بدیع) (ISBN 964-05-0036-4)