ادب بیضایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

حسین بیضایی (یا بیضائی)، متخلّص به ادب، (۱۳۷۷–۱۳۰۹) شاعرِ پارسی‌گوی قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی است.

سرگذشت[ویرایش]

ادب، زاده به سالِ ۱۳۰۹ در کاشان، فرزندِ حسن بیضایی و برادرزادهٔ ادیب بیضایی و ذکایی بیضایی بود. او به رسمِ خانوادگی شاعری را برگزید و در سالِ ۱۳۲۵ از زادگاهش به تهران کوچید و از اعضای دائمی انجمن ادبی عمویش، ذکائی، شد.[۱] ادب وارثِ دفترهای شعرِ پسرعمویش، پرتو بیضایی، بود. او سرانجام در بهارِ ۱۳۷۷ درگذشت.[۲] در دههٔ ۱۳۲۰ او با یاور همدانی، که مراوده‌هایی با پرتو بیضایی و انجمن‌های ادبی داشت، دوست صمیمی بودند.[۳]

ادب در اواخرِ عمر بعضی از شعرهایش را در مجلّهٔ دنیای سخن منتشر می‌کرد.[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. بُرقعی، «سُخنوران نامی معاصرِ ایران»، ۱:‎ ۲۰۲.
  2. تواضعی، «سرزدن به خانه‌ی پدری»، ۲۱۷.
  3. کتاب سالنامه انجمن ادبی طهران، ۱۳۲۹، چاپخانه گیلان
  4. مثلاً شمارهٔ ۷۶ و ۷۸ به سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷

منابع[ویرایش]

  • بُرقعی، سیّد محمّدباقر (۱۳۷۳). سُخنوران نامی معاصرِ ایران. قم: خرم. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۹۹۷۲-۷۳-۲.
  • تواضعی، جابر, ویراستار (۱۳۸۳). سرزدن به خانه‌ی پدری. تهران: انتشارات روشنگران و مطالعات زنان. شابک ۹۶۴-۸۵۶۴-۱۰-۸.
  • شاطری، علی‌اصغر (۱۳۹۱). ستارگان سیلک. ج. ۱: تذکره شاعران کاشان. کاشان: انتشارات مرسل. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۹۷۲-۱۸۶-۶.