احمد اخگر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
احمد اخگر
Farsio&akhgar.jpg
سرهنگ احمد اخگر در کنار برادرشان میرزا ابوالقاسم فرسیو
نماینده مجلس شورای ملی
مشغول به کار
۲۲ بهمن ۱۳۰۲ – ۲۲ بهمن ۱۳۰۴
در زمانِاحمدشاه
رضاشاه
پس ازعلی کازرونی
پیش ازعلی دشتی و محمد نظام‌مافی
حوزه انتخاباتیبوشهر
مشغول به کار
۱۷ اردیبهشت ۱۳۳۱ – ۱۲ مرداد ۱۳۳۲
در زمانِمحمدرضاشاه
پس ازحسن علوی و شکرالله صفوی
پیش ازباقر بوشهری و احمد فرامرزی
حوزه انتخاباتیبوشهر
اطلاعات شخصی
زاده۱۲۶۷
تهران
درگذشت۲ بهمن ۱۳۴۸ (۸۱ سال)
تهران
آرامگاهامامزاده عبدالله شهرری
ملیتایران
حزب سیاسیجبهه ملی
دیگر عضویت‌های سیاسینهضت مقاومت ملی
حزب دموکرات
محل
تحصیل
دارالفنون
مذهباسلام
جایزه‌هانشان افتخار شیر و خورشید (۱۲۹۹)
خدمات نظامی
وفاداری ایران
خدمت/شاخه
سال‌های خدمت
  • ۱۲۸۸
  • ۱۳۰۲–۱۲۹۰
  • ۱۳۲۰–۱۳۰۴
  • ۱۳۲۶–۱۳۲۴
درجهسرهنگ
فرمانده
  • حاکم نظامی کازرون (۱۲۹۴)
  • ریاست نظام وظیفه غرب ایران (۱۳۱۳–۱۳۰۴)
جنگ‌ها/عملیات‌ها

احمد اخگر (دربارهٔ این پرونده تلفظ ) ‏(۱۳۴۸۱۲۶۷) نظامی، سیاستمدار، شاعر و روزنامه‌نگار ایرانی در دوره قاجاریه و پهلوی اول و دوم بود.

اخگر همزمان با جنبش مشروطه به صف مشروطه‌خواهان پیوست و در واقعه میدان توپخانه به اتفاق دیگر آزادیخواهان، در مسجد سپهسالار متحصن شد و ضمن سخنرانی، مجاهدان را مشق نظامی داد. در جریان جنگ جهانی اول با سربازان تحت فرماندهی اش به اقدامات نظامی علیه انگلیسی‌ها پرداخت و در سازمان دادن به حرکت خودجوش اهالی فارس برای مقابله با تجاوز انگلستان به بوشهر، نقش مهمی داشت تا آنجا که با پای پیاده به عزم بغداد روانه غرب ایران شد اما از آنجا که نیروهای انگلیسی اکثر مسیرها را محاصره کرده بودند، پس از گذشت از مسیرهای صعب‌العبور خود را به نیروهای دولت موقتی رساند که نظام‌السلطنه مافی با نمایندگان مجلس و دیگر سیاسیونی که به کرمانشاه کوچیده بودند، در این شهر تشکیل داده بود. اخگر همراه افسرانی چون محمدتقی پسیان با این دولت همکاری کرد و ظاهراً در همین دوران یکی از دیدگان خود را از دست داد. در سال ۱۲۹۹ احمد شاه، به پاس زحمات اخگر، نشان شیر و خورشید به وی اعطا کرد.

در دوره پنجم اخگر به نمایندگی از بوشهر به مجلس شورای ملی رفت و جزو اقلیت مخالف سردارسپه شد. در اواخر تیر ۱۳۰۳ که با کشته شدن کنسول آمریکا در تهران، سردارسپه حکومت نظامی در پایتخت برقرار کرد، او همراه با سید حسن مدرس و ملک‌الشعراء بهار جزو نمایندگانی بود که در هفتم امرداد طرح استیضاح دولت سردارسپه را به مجلس دادند. موارد استیضاح عبارت بود از: «سوء سیاست نسبت به داخله و خارجه‏، قیام و اقدام بر ضد قانون اساسی و حکومت مشروطه و توهین به مجلس شورأی ملی، تحویل ندادن اموال مقصرین و غیره به خزانه دولت». روز ۲۸ امرداد که رضاخان و اعضای دولتش برای استیضاح در مجلس حاضر شدند، هوادارانش در بیرون مجلس و نمایندگان هواخواهش درون مجلس به نمایندگان خواهان استیضاح حمله کردند و این نمایندگان بناچار استیضاح را مسکوت گذاشتند. با این حال رضاخان از مجلس رأی اعتماد خواست و با خروج نمایندگان اقلیت از جلسه، دیگر نمایندگان به اتفاق به او و دولتش رأی اعتماد دادند.[۱]

اخگر در هفدهم مجلس شورای ملی نیز نماینده بوشهر بود. در بهمن ۱۳۳۲، قبل از انتخابات دوره دوم مجلس سنا، جمعیت تأمین آزادی انتخابات را تأسیس کرد و از طرف نهضت مقاومت ملی به عنوان یکی از سیزده نامزد این جمعیت معرفی شد.

احمد اخگر در روز شنبه دوم بهمن ماه ۱۳۴۸ در بیمارستان شماره ۲ ارتش چشم از جهان فروبست.

منابع[ویرایش]

  1. «مذاکرات جلسه ۴۸ دوره پنجم مجلس شورای ملی ۲۸ اسد ۱۳۰۳».

پیوند به بیرون[ویرایش]