بیت (شعر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

کوچک‌ترین واحد کامل در شعر کهن فارسی بیت است که دو مصراع (مِصرَع) را شامل می‌شود.

بیت در زبان عربی به معنی خانه[۱] و در اصطلاح، حداقل شعر است که از دو مصراع تشکیل شده باشد.[۲]

نمونه:

به نام خداوند جان و خردکزین برتر اندیشه برنگذرد

بیت مُصَرّع[ویرایش]

اگر هر دو مصراع یک بیت قافیه‌دار باشند، آن بیت را مصرّع می‌نامند؛ یعنی قافیه‌دار. نمونه:

بنی‌آدم اعضای یك پيكرندکه در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورَد روزگاردگر عضوها را نمانَد قرار
تو کز محنت دیگران بی‌غمینشاید که نامت نهند آدمی

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • همایی، استاد جلال‌الدّین. فنون بلاغت و صناعات ادبی، جلد اوّل (صنایع لفظی بدیع و اقسام شعر فارسی)، چاپ سوّم، انتشارات توس، تهران، ۱۳۶۴
  • احمدی گیوی، حسن، و دیگران. زبان و نگارش فارسی، چاپ دهم، سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت)، زمستان ۱۳۷۴
  1. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «بیت»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۷ آوریل ۲۰۱۵).
  2. زبان و نگارش فارسی