بیت (شعر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بیتی از حافظ با خط نستعلیق

کوچک‌ترین واحد کامل در شعر (کلاسیک) فارسی بیت است که دو مِصرَع یا مصراع را شامل می‌شود.

بیت در زبان عربی به معنی خانه[۱] و در اصطلاح، حداقل شعر است که از دو مصرع تشکیل شده باشد.[۲]

نمونه:

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد

بیت مُصَرّع[ویرایش]

اگر هر دو مصراع یک بیت قافیه‌دار باشند، آن بیت را مصرّع می‌نامند؛ یعنی قافیه دار.

نمونه:

بنی‌آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی‌غمی نشاید که نامت نهند آدمی

منابع[ویرایش]

  • همایی، استاد جلال‌الدّین. فنون بلاغت و صناعات ادبی، جلد اوّل (صنایع لفظی بدیع و اقسام شعر فارسی)، چاپ سوّم، انتشارات توس، تهران، ۱۳۶۴
  • احمدی گیوی، حسن، و دیگران. زبان و نگارش فارسی، چاپ دهم، سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت)، زمستان ۱۳۷۴
  1. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «بیت»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۷ آوریل ۲۰۱۵).
  2. زبان و نگارش فارسی