شیربرنج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شیربرنج یا شیربا، چاشت و غذایی است که از شیر و برنج می‌پزند و بیشتر با شکر و شیره می‌خورند. بدان «آش شیر» نیز گویند.[۱][۲]

تاریخچه[ویرایش]

«شیربا» در شاهنامه فردوسی نیز به کار رفته‌است.[۳]

در مازندران مراسمی تحت عنوان تمنای باران وجود دارد که در یکی از آیین‌های آن، همهٔ اهالی روستا شیر و برنج جمع می‌کنند و با آن شیربرنج درست کرده، می‌خورند و مقداری از آن را با این باور که باران ببارد، روی پشت بام می‌ریزند.[۴]

ارزش غذایی[۵][ویرایش]

شیربرنج به‌جهت دارا بودن شیر (منبع غنی از کلسیم) و برنج (سرشار از ویتامین‌های گروه ب) و همچنین طعم‌دهنده‌های مقوی و آرام‌بخش اعصاب مانند هل و گلاب، مفید است. و کمی زنجبیل تازه که بعد پخت از غذا بیرون کشیده می شود.[۶]

تشکیل دهنده اصلی مقدار در100 گرم
انرژی (کالری) 94 کیلوکالری
کربوهیدرات 14.65 گرم
پروتئین 4.06 گرم
چربی 2.02 گرم
آب 110.68 گرم
فیبر 0.05 گرم
قند 4.94 گرم
کلسترول 7.81 میلی گرم

پانویس[ویرایش]

  1. لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «شیربرنج» و «شیربا».
  2. فرهنگ فارسی معین، سرواژهٔ «شیربرنج» و «شیربا».
  3. «همی بود یک چند با مهتران». پارست. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۸۸.[پیوند مرده]
  4. «سنت‌ها وباورها مردم مازندران در زمینه آب». پایگاه اطلاع‌رسانی آب منطقه‌ای مازندران. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۸۸.
  5. «کالری شیر برنج - قندپهلو». www.ghandpahlu.com.
  6. «طرز تهیه شیربرنج و فرنی». آکاایران. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۸۸.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]