شیربرنج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شیربرنج یا شیربا، چاشت و غذایی است که از شیر و برنج می‌پزند و بیشتر با شکر و شیره می‌خورند. بدان «آش شیر» نیز گویند.[۱][۲]

تاریخچه[ویرایش]

«شیربا» در شاهنامه فردوسی نیز به کار رفته‌است.[۳]

در مازندران مراسمی تحت عنوان تمنای باران وجود دارد که در یکی از آیین‌های آن، همهٔ اهالی روستا شیر و برنج جمع می‌کنند و با آن شیربرنج درست کرده، می‌خورند و مقداری از آن را با این باور که باران ببارد، روی پشت بام می‌ریزند.[۴]

ارزش غذایی[ویرایش]

شیربرنج به‌جهت دارا بودن شیر (منبع غنی از کلسیم) و برنج (سرشار از ویتامین‌های گروه ب) و همچنین طعم‌دهنده‌های مقوی و آرام‌بخش اعصاب مانند هل و گلاب، مفید است. و کمی زنجبیل تازه که بعد پخت از غذا بیرون می کشیم. [۵]

پانویس[ویرایش]

  1. لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «شیربرنج» و «شیربا».
  2. فرهنگ فارسی معین، سرواژهٔ «شیربرنج» و «شیربا».
  3. «همی بود یک چند با مهتران». پارست. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۸۸.
  4. «سنت‌ها وباورها مردم مازندران در زمینه آب». پایگاه اطلاع‌رسانی آب منطقه‌ای مازندران. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۸۸.
  5. «طرز تهیه شیربرنج و فرنی». آکاایران. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۸۸.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]