اشکنه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اشکنه
اشکنه خوراک ایرانی.jpg
یک کاسه اشکنه، در این مورد از سیب‌زمینی استفاده نشده‌است
نام(های) دیگر اشکینه
نوع خوراکی پرآب
خاستگاه ایران
منطقه یا ناحیه خراسان
دمای سرو بسیار گرم
ترکیبات اصلی روغن
تخم مرغ
پیاز
شنبلیله
آرد گندم
سیر
رب گوجه فرنگی
نمک، زردچوبه و ادویه‌های دیگر
  پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به اشکنه در ویکی‌انبار 

اِشْکِنه یکی از غذاهای ایرانی از نوع خوراک است که به صورت معمول با نان میل می‌شود. این غذا تاریخچه‌ای طولانی دارد و ابتدا در نواحی خراسان طبخ شده است. هم اکنون نیز در میان مردم مشهد و دیگر شهرهای خراسان طرفدار زیادی دارد. اشکنه سوپ یا روغن‌آبی است از آرد، سبزی و پیازداغ.[۱]

این خوراک دارای گونه‌های مختلف است و در میان افراد گوناگون به روش‌های مختلف پخته می‌شده است.

انواع اشکنه[ویرایش]

  1. إشکنه اوجز
  2. إشکنه اودوغ
  3. إشکنه سیب زمینی
  4. إشکنه پیاز
  5. اشکنه سیب زمینی پیاز

در تمام انواع اشکنه‌ها ابتدا پیاز خورد شده در روغن سرخ می‌شود و سپس دیگر مواد به آن افزوده می‌شود.

برای تهیهٔ اشکنه پیاز ابتدا پیازهای خلال شده را سرخ کرده تا طلایی شود. سپس مقداری شنبلیله خشک شده را به پیازها می‌افزاییم و تفت می‌دهیم. مقداری زردچوبه و نمک به آن اضافه نموده و بس از افزودن آب به آن در قابلمه را می‌بندیم تا پخته شود. این غذا معمولاً به صورت تلیت کردن نان در آن سرو می‌شود.

اشکنهٔ پیاز سیب‌زمینی از رایج‌ترین انواع اشکنه است. پس از طلایی شدن پیازها به تعداد هر نفر دو عدد سیب زمینی خورد شده را اضافه می‌کنیم و بعد ادویه و زردچوبه و سپس آب را به آن اضافه می‌کنیم در قابله را می‌بندیم تا با حرارت کم نیم ساعت جوش بخورد. اشکنه بطور کلی نیاز به گوشت مرغ و یا هیچ نوع گوشتی ندارد و در واقع این یک غذای گیاهی است و از کهن‌ترین غذاهای رایج در ایران است.

منابع[ویرایش]

  1. شهری، جعفر، قلم سرنوشت، تهران: انتشارات معین، ۱۳۷۸، ص۹۰.