مکتب تهافت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مکتب تهافت، مُتعلِّق به اندیشمندانی‌ست که از موضع دیانت، با جریان تفکر مشایی از در مخالفت و انتقاد درآمدند. در میان قائلان به این مکتب، محمد غزالی و امام فخر رازی از همه مشهورترند. تردیدی نیست که در شکل‌گیری این مکتب انگیزه‌های سیاسی دخیل بوده و مخصوصاً از وحشت خلفاء و متنسکان به خاطر رشد جنبش‌های عقل‌ورزانه مایه می‌گرفته‌است. از ابعاد مختلف مکتبی گذرا اما تأثیرگذار در جریان کلی فلسفه اسلامی می‌باشد.

اهل دین (تهافتیان) و در رأس آنان غزالی، فلاسفه آن روز (فلسفه مشاء) را در سه قضیه مورد انتقاد شدید قرار می‌دهند: قدیم بودن عالم، عدم معرفت خداوند به جزئیات متشکل متغیر، انکار حشر اجساد و معاد جسمانی.

تهافتیان[ویرایش]

نقش ابن رشد و مکتب تهافت[ویرایش]

ابن رشد بزرگ‌ترین کسی که در زمینه سازگاری مکتب تهافت (غزالی) با مکتب مشاء (فاراب و ابن سینا) گام برداشت. او بزرگ‌ترین فیلسوف بلامنازع مسلمین است. از فلسفه ارسطو سیراب شده و هرگز از دایره نگرش اسلامی بیرون نرفته‌است. هر کجا ابن‌سینا و فارابی کوتاهی کرده باشند، آنان را مورد انتقاد قرار می‌دهد، و هرگاه غزالی محق باشد حق را به او می‌دهد، همچنین وقتی خطا کرده و یا عمداً از راه صواب منحرف شده باشد، او را استهزاء کرده و متهم به سفسطه می‌کند.[۱]

منابع[ویرایش]