ملا علی نوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ملا علی بن میر جمشید مازندرانی نوری اصفهانی[۱] اهل قریه «کنگرچال» در سرحدّ نور و لیتکو[۲] (درگذشته ۱۲۴۶ ق در حدود صد سالگی) از بزرگترین فلاسفه و حکمای اسلامی متأخر (در حکمت متعالیه) و عالم اسلامی قرون ۱۲ و ۱۳ ه‍.ق پدرش جمشید نوری مازندرانی بود. وی از شاگردان فلسفی آقامحمد بیدآبادی حکیم و عارف قرن ۱۲ق بود. ملا عبدالله زنوزی (مروج مکتب فلسفی تهران)، سید ابوالقاسم دهکردی و ملاهادی سبزواری (صاحب منظومه) از شاگردان ملای نوری بودند. ملای نوری را بواسطه شاگردی بیدآبادی احیاگر حکمت صدرایی می‌نامند.[۳] وی در سال 1246 هجری در اصفهان درگذشت.[۱]

آثار[ویرایش]

آثار او بیشتر شرح و دفاعیات مکتب ملاصدراست.[۳] برخی از آنها در ذیل آمده است[۱]:

اشعار[ویرایش]

وی را نیز اشعاریست از جمله از دوبیتی‌های اوست:[۴]

زتنها گر کسی تنها نشیند
نشیند با خدا هرجا نشیند
زخود تنها نشین نوری که سهل است
اگر تنها کس از تنها نشیند

                ***

هر آه که بود در دل ما
برقی شد و سوخت حاصل ما
راز دل ما نمی‌شود فاش
تا لاله بروید از گل ما

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ طباطبایی، سیدمحمدحسین (۱۳۳۹). «جمعی از فلاسفه». مکتب تشیع (۴): ۳۷۲-۳۷۳.
  2. هزار و یک کلمه، حسن حسن‌زاده آملی، ج‏3، ص77
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ http://mobahesat.ir/3257
  4. ملاعلی نوری مازندرانی (اصفهانی) دائرةالمعارف طهور