ملا علی نوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ملا علی نوری مازندرانی اهل قریه‏‌ای در سرحدّ نور و لیتکو (درگذشته ۱۲۴۶ ق در حدود صد سالگی) از بزرگترین فلاسفه و حکمای اسلامی متأخر (در حکمت متعالیه) و عالم اسلامی قرون ۱۲ و ۱۳ ه ق. پدرش جمشید نوری مازندرانی بود. وی از شاگردان فلسفی آقامحمد بیدآبادی حکیم و عارف قرن ۱۲ق بود. ملا عبدالله زنوزی (مروج مکتب فلسفی تهران)، سید ابوالقاسم دهکردی و ملاهادی سبزواری (صاحب منظومه) از شاگردان ملای نوری بودند. ملای نوری را بواسطه شاگردی بیدآبادی احیاگر حکمت صدرایی می‌نامند. آثار او بیشتر شرح و دفاعیات مکتب ملاصدراست. وی را نیز اشعاریست از جمله از دوبیی‌های از اوست:[۱]

زتنها گر کسی تنها نشیند
نشیند با خدا هرجا نشیند
زخود تنها نشین نوری که سهل است
اگر تنها کس از تنها نشیند

                ***

هر آه که بود در دل ما
برقی شد و سوخت حاصل ما
راز دل ما نمی‌شود فاش
تا لاله بروید از گل ما

منابع[ویرایش]