صدرالدین قونوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

صدرالدین محمد قونوی (۶۰۷ ق - ۶۷۳ ق) ملقب به شیخ کبیر عارف، فقیه، محدث، مفسر و فیلسوف قرن هفتم هجری است.[۱][۲] او از شاگردان محی‌الدین ابن عربی است. فخرالدین عراقی، قطب‌الدین شیرازی، مویدالدین جندی، شمس‌الدین ایکی، عفیف‌الدین تلسمانی و سعدالدین فرغانی از شاگردان و پیروان او هستند.

آثار[ویرایش]

از آثار وی می‌توان به تفسیر سوره فاتحه، مفتاح‌الغیب، الفکوک فی اسرار مستندات حکم الفصوص، شرح حدیث الاربعین، اعجاز البیان فی تاویل ام‌القرآن، تبصرةالمبتدی و تذکرةالمنتهی، مرآة العارفینن، الرسالة الهادیة، الرسالة المفصحة، الرسالة فی حق‌المهدی، رساله در مبدا و معاد، شعب الایمان، رساله در باب عرش، رساله در مراتب کشف، شرح اسماء الحسنی، ضابة حکمیة، رسالة السیر و السلوک، نفحات الهیه، مقدمه مشارق الدراری، الشجرة النعمانیة و النصوص فی تحقیق الطور و الخصوص اشاره کرد.

مکاتبات با خواجه نصیرالدین طوسی[ویرایش]

وی و خواجه نصیرالدین طوسی دارای مکاتباتی در باب مسایل عرفانی بودند.[۳]

ابن عربی از طریق قونوی در ایران شناخته شد[ویرایش]

دکتر ابراهیمی دینانی می نویسد[۴]: ابن عربی از طریق صدرالدین قونوی در ایران شناخته شد. شاید اگر قونوی نبود ابن عربی اینقدر در ایران شناخته شده نبود. چون ابن عربی زبان فارسی می دانسته و بعضی از آثارش به زبان فارسی است. او کتاب های ابن عربی را تدریس می کرده است مثل فصوص الحکم. بیشتر شاگردانش در آن موقع در قونیه بودند و ایرانی هم بودند .شاید حدود یکصد و پنجاه شرح، بر فصوص الحکم تا بحال نوشته شده است، که بیشتر آن را ایرانی ها نوشته اند. اولین شرح فصوص به وسیله معی الدین جندی نوشته شده است که خوب اهل جند (تاجیکستان فعلی) بوده است

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]