قطب‌الدین رازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محمد بن محمد بویه ای رازی ورامینی از فقهای بزرگ شیعه که باالقاب گوناگونی مانند قطب الدین، علامه رازی، قطب تحتانی شناخته می شود. کنیه او را ابو جعفر رازی ذکر کرده‌اند نام کامل او به صورتی که ذکر شد مورد تأیید و اجماع دانشمندان و شرح حال نویسان است.

تولد و وفات[ویرایش]

درباره ی سال تولد و وفات وی اختلاف نظر های زیادی وجود دارد.درکتب رجالی و شرح حال شیعی وفات ورامینی در تاریخ دوازدهم یا سیز دهم ذی القعده سال ۷۷۶ ذکر شده.در کتب اهل سنت تاریخ وفات قطب الدین سال ۷۶۶ قمری ذکر گردیده.در هدیه العارفین نیز سال ۷۶۶ سال وفت او عنوان شده است. اما از آن جهت شهید اول در سال 768 از وی بهره برده است تاریخ اهل سنت معتبر نمی‌باشد

محل تولد[ویرایش]

تمام شرح حال نویسان و کسانی که به محل تولد علامه قطب الدین اشاره داشته اند آن را ورامین نگاشته اند.

مدفن[ویرایش]

مقبره قطب الدین شهر دمشق است زیرا قطب الدین سالیان اواخر عمر خویش را در این شهر به سر برده و همانجا در گذشته است.

زندگانی[ویرایش]

قطب الدین در دوران حکومت ایلخانان می‌زیست.دو وزیر بزگ ایلخانان مغول در این دوران خواجه رشید الدین فضل الله همدانی و پسرش غیاث الدین بودند.خواجه رشید الدین به دانشمندان احترام بسیار می‌گذاشت و برای آنان ارزشی والا قایل بود به همین علت نامه‌ای را به فرزند خود، امیر علی، حاکم بغداد فرستاد ودر آن نامه خواجه رشید الدین، مولانا قطب الدین رازی خود میداند ودر آن از پسرش می خواهد هزار دینار پول نقد و یک پوستین سنجاب ومرکوبی همراه زین در اختیار او بگذارد.بعد از خواجه رشید الدین پسرش خواجه غیاث الدین به وزارت رسید و مانند پدرش به دانشمندان احترام فراوان می‌گذاشت.

آثار[ویرایش]

از آثار قطب الدین می توان به شرح شمسیه، المحاکمات بین شرحی الاشارات، لوامع الاسرار فی شرح مطالع الانوار، بحر الاصداف، تحفة الاشراف، رسالة فی تحقیق الکلیات، لطائف الاسرار، شرح الاشارات، شرح الحاوی الصغیر فی الفروغ، شرح حکمة الاشراق، شرح بر قوائد الاحکام، تقسیم العلم و ... میتوان اشاره کرد.

منابع[ویرایش]

ورامین و علامه قطب الدین رازی ورامینی فیلسوف و دانشمند قرن هشتم، نویسنده دکتر مجتبی دماوندی، نشر واج