نظریه مثل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نظریه مُثُل یا نظریه ایده‌ها، برهان افلاطون است بر اینکه مثل (یا ایده‌های) غیرمادی (ولی بنیادین)، نمودار درست ترین واقعیت هستند. افلاطون تنها از زبان شخصیت‌های دیالوگ‌هایش (عمدتاً سقراط) از این حقایق سخن می‌گوید؛ شخصیت‌هایی که برخی مواقع می‌گویند که این مثل‌ تنها اموری هستند که می توانند «دانش» را فراهم کنند؛ بنابراین فارغ از وضعیت جنجالی این نظریه، دیدگاه‌های خود افلاطون نسبت بدین نظریه مورد تردیدند. با این حال، این نظریه، راه حلی کلاسیک برای مسأله کلیات است.

نظریهٔ مُثُل را بی‌تردید می‌توان نقطهٔ ثقل و اتکای فلسفه‌‌ی افلاطون دانست که کل منظومهٔ فکری وی، اعم از هستی‌شناسی، معرفت‌شناسی، منطق، اخلاق، سیاست و حتی هنر بر مدار آن می‌چرخد.[۱]

منابع[ویرایش]