میرزا مهدی آشتیانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

میرزا مهدی آشتیانی (زاده: ۱۲۶۸ - درگذشت:۴ اردیبهشت ۱۳۳۲، تهرانفیلسوف و فقیه شیعه ایرانی بود.

وی از خاندان مشهور آشتیانی و نوه میرزا حسن آشتیانی است. در ایران و عراق نزد کسانی چون آخوند خراسانی درس خواند و به درجه اجتهاد رسید. او در دوران زندگی خود مسافرت‌هایی به کشورهای مختلف در شرق و غرب داشت. وی عاقبت در سال ۱۳۳۲ ش در ۶۴ سالگی درگذشت و پیکر او پس از مرگ به قم منتقل و در حرم فاطمه معصومه در مسجد بالاسر در کنار قبر شیخ محمد جواد صافی پدر شیخ لطف‌الله صافی بخاک سپرده شد.[۱]

شاگردان[ویرایش]

اثرها[ویرایش]

۱- اساس التوحید شامل مباحث‌ی در قاعده‌الواحد

۲- ترجمه اسفار اربعه آقامیرزامهدی به تقاضای ذکاءالملک فروغی

۳- ترجمه اشارت

۴- تعلیقات اسفار

۵- تعلیقات اشارات

۶- تعلیقات شفاء

۷- شرح منظومه حاجی ملاهادی سبزواری که به همت مهدی محقق و توشی‌هیکو ایزوتسو به چاپ رسیده‌است.

۸- تعلیقات فصوص الحکم محی‌الدین عربی

۹- رساله در اثبات معاد جسمانی

۱۰- تعلیقات مصباح‌الانس قاضی حمزه فناری

۱۱- رساله در جبر و تفویض

۱۲- رساله در حقیقت کتاب و میزان به مذاق عرفاً

۱۳- رساله در شق القمر

۱۴- رساله در وحدت وجود شامل چهل و هشت قول در وحدت وتوحید

۱۵- رساله در معاد جسمانی

۱۶- شرح تحفة الحکیم آقا شیخ محمدحسین اصفهانی مشهور به کمپانی تا وجود ذهنی

۱۷- شرح حدیث عمران صابی

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «استاد میرزامهدی آشتیانی»(فارسی)‎. کانون ایرانی پژوهشگران حکمت و فلسفه.