محمداسماعیل خواجویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محمداسماعیل خواجویی مازندرانی یا خواجوی، ملا اسماعیل فرزند محمدحسین (علاء الدین مازندرانی) (درگذشته ۱۱۷۳ قمری - اصفهان) از فقهای شیعه‌است وی اصالتاً مازندرانی است اما در اصفهان بزرگ شده و متوطن بوده‌است. شیخ حسین ماحوزی بحرانی از اساتید اوست. از رویدادهای مهم عصر خواجویی فتنه افغانها در ایران و به ویژه در اصفهان بود. ملا مهدی نراقی از شاگردان اوست؛ و اثر مشهور او، بشارات الشیعة می‌باشد.[۱]

تکیه و آرامگاه خواجویی[ویرایش]

از جمله تکایایی که در قسمت لسان الارض واقع شده تکیه ملا اسماعیل خواجویی می‌باشد که به واسطه وجود تعداد بیشماری از عالمان حوزه حکمت و فلسفه، از اهمیت بالایی برخوردار می‌باشد.

این تکیه پس از وفات ملا اسماعیل خواجویی از بزرگ‌ترین علما و حکمای عصر افشاریه که بیشترین آثار و رسالات علمی را بین علمای مدفون در تخت فولاد دارد، به سال ۱۱۷۳ قمری و دفن وی در این بخش از تخت فولاد ایجاد شد. این تکیه بقعه و آرامگاه مخصوص نداشت البته پیرامون مزار خواجویی چهار طاقی‌هایی وجود داشته از جمله چهار طاقی مربوط به کتابفروش خوانساری که از بین رفته‌اند.

در سال ۱۳۷۸ خورشیدی پس از ساماندهی و محوطه سازی تکیه خواجویی توسط مجموعه تاریخی، فرهنگی و مذهبی تخت فولاد آرامگاه آجری بر سر مزار مولا اسماعیل خواجویی بنا گردید.

  • از جمله بزرگان مدفون در این تکیه
  • ملا علی اکبر اژه‌ای عالم و فقیه برجسته متوفی ۱۲۳۲ قمری
  • حاج محمد حسن خراسانی کلباسی متوفی ۱۱۹۰ قمری از فقهای برجسته
  • میرزا محمد شمس الکتاب متوفی ۱۳۶۷ قمری خوشنویس و هنرمند
  • ملا محمد ابراهیم جدلی متوفی ۱۱۹۹ قمری از علمای بزرگ و برجسته و استاد ملا عل نوری

منابع[ویرایش]

  1. «ملا محمداسماعیل خواجویی (۱۱۷۳ قمری)». الشیعه. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۱. 

جستارهای وابسته[ویرایش]

سیاح، شمسی. «خواجویی، ملا اسماعیل بن محمد حسین مازندرانی». در دانشنامه اسلامیکا. ۱۳۸۶. [نیازمند منبع]