آقامحمد بیدآبادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

آقامحمد بن رفیع بیدآبادی (درگذشته ۱۱۹۸ ق) حکیم و عارف بزرگ سلسله ذهبیه[۱] و از مراجع شیعه قرن دوازدهم قمری در اصفهان است. بیدآبادی در اصل، گیلانی بوده و سپس در بیدآباد اصفهان اقامت گزیده و در آنجا درگذشته است.[۲] اوایل عمر بیدآبادی مقارن با پایان صفویه و غائله افغانها است.

وی از شاگردان سید قطب الدین محمد نیریزی شیرازی (قطب سی و دوم سلسله ذهبیه صاحب منظومه فصل الخطاب) و محمداسماعیل خواجویی (م ۱۱۷۳ ق) بود.

شاگردانش

ملا علی نوری، مدرّسِ حکمت متعالیه و سید صدرالدین کاشف دزفولی، عارف. اکثر فلاسفه متأخر، سلسله اساتیدشان به مولی علی نوری و از وی به بیدآبادی منتهی می‌گردد.

عرفای متأخر حوزه علمیه نجف و قم نیز اغلب سلسله اساتید خود را به ملا حسینقلی همدانی و از وی به سید علی شوشتری می‌رسانند؛ و طبق قرائنی سید شوشتری شاگرد کاشف دزفولی بوده که او نیز شاگرد بیدآبادی بوده‌است. همسانی دستورهای عرفانی این عارفان با دستورهای بیدآبادی، اتصال آنان را به مکتب تربیتی وی مسلّم می‌دارد.

آثار

تاکنون چند نامه عرفانی و یک رساله فلسفی از بیدآبادی منتشر گردیده‌است.

منابع

  1. خاوری، اسدالله، ذهبیه تصوف علمی و آثار ادبی، تهران، دانشگاه تهران، ۱۳۸۳ش.
  2. طباطبایی، سیدمحمدحسین (۱۳۳۹). «جمعی از فلاسفه». مکتب تشیع (۴): ۳۷۳.

پیوند به بیرون