قاضی سعید قمی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

محمد سعید بن محمد مفید قمی معروف به قاضی سعید قمی (۱۰۷۱–۱۰۱۲ خورشیدی) فیلسوف، مجتهد، مرجع تقلید شیعه و محدث بزرگ قرن دوازدهم هجری بود. وی یکی از فیلسوفان مکتب قم است.[۱]

زندگانی[ویرایش]

وی در قم زاده شد. پدر وی، محمد فقیه قمی، نیز حکیم بود. زمانی که قاضی جوان بود دوران اولیه تحصیل را در قم سپری کرد.[۲] وی در دوران صفوی زندگی می‌کرد و طبیب شخصی شاه عباس صفوی بود. وی با عنوان حکیم کوچک نامبردار است. از آن جا که در قم بعنوان قاضی کار می‌کرد به اسم قاضی مشهور شد. پدر وی به او طب و فلسفه یاد داد.[۳]

استادان[ویرایش]

او شاگرد تعدادی از شاگردان ملاصدرا بود. در حکمت شاگرد ملا رجب‌علی تبریزی و در علوم دینی و حقیقی شاگرد ملا محسن فیض کاشانی بود. استاد دیگر وی عبدالرزاق لاهیجی بود.[۴]

آثار[ویرایش]

مهم‌ترین اثر وی شرح و تاویل احادیث اهل‌بیت است. شرح توحید صدوق، اربعین و رساله حقیقت صلوة از دیگر آثار اوست. ترجمه کتاب فارسی فی الحکمة (اثر ملا رجب‌علی تبریزی) که قاضی سعید قمی آن را با عنوان البرهان القاطع و النور الساطع به عربی برگردانده است.

  • دیوان قاضی سعید قمی[۵]

درگذشت[ویرایش]

او بین سال‌های ۱۱۰۰ تا ۱۱۰۷ قمری در قم درگذشت و قبرش در کنار حکیم هیدجی در ابتدای خیابان چهارمردان (انقلاب) قم و نزدیک مزار علی بن بابویه قرار دارد.[۳]

منابع[ویرایش]

دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، جلد ۱۴، صفحهٔ ۵۷۵۳

پانویس[ویرایش]

  1. Henry Corbin, p. 4 (1976) Anthologie Des Philosophes Iraniens
  2. Henry Corbin, p. 6 (1976) Anthologie Des Philosophes Iraniens
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ http://www.iranicaonline.org/articles/qazi-said-qomi
  4. ریاض العلما و حیاض الفضلا، عبدالله افندی، جلد ۲، صفحه ۲۸۴؛ سید جلال الدین آشتیانی، مقدمه بر الشواهد ملاصدرا، صفحهٔ ۱۰۱
  5. کنسرسیوم محتوای ملی