اثیرالدین ابهری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

اثیرالدین مفضل بن عُمر از دانشمندان و فیلسوفانِ نامیِ سدهٔ ششم و هفتم هجری ست. در ابهر زاده شد و در کودکی علومِ مقدماتی را آموخت. سپس در جوانی برایِ یادگیریِ منطق و فلسفه و فقه و تفسیر قرآن به خدمتِ امام فخر رازی رسید، و شاگردیِ وی را کرد. او با محقق طوسی آشنایی داشته و میانشان نامه هایی رد و بدل شده است. محقق طوسی با این الفاظ او را گرامی میدارد:‌

«جناب همایون و ذات میمون مخدوم معظم ملک حکماء العالم اثیر المله و الدین قطب الاسلام و المسلمین قدوه العلما/ئ و المنحققین بقیه الافاضل المتاخرین ... ».[۱]

مدتی نیز به شام سفر کرد و شاگرد «محیی‌الدین محمد بن سعید بن ندی» شد. پس از آن به روم رفت به تعلیم و تألیف اشتغال ورزید. در نهایت پس از سفر به موصل و اردبیل به ابهر بازگشت و در ۶۶۳ هجری در همان‌جا درگذشت.[۲]

آثار[ویرایش]

از وی کتاب‌هایی به جا مانده که از قرارِ زیر می‌باشند:

  1. هدایةالحکمه، که ملاصدرا شرحی برآن نوشته‌است.
  2. تنزیل‌الافکار، در منطق که خواجه نصیرالدین طوسی آن را شرح داده.
  3. ایساغوجی
  4. الاشارت
  5. محصول
  6. رسالةالزاهرة فی ابطال بعض مقدمات‌الجدلیة
  7. التعلیقه، که در بابِ نجوم نوشته شده.

پانویس[ویرایش]

  1. جمعی از نویسندگان زیر نظر دکتر محمد فنایی اشکوری. درآمدی بر تاریخ فلسفه اسلامی (جلد دوم). سمت، ۱۳۹۲. ۱۳۶. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۵۳۰-۹۵۰-۱. 
  2. صفی‌زاده، تاریخ فلاسفهٔ ایران، ۳۳۴.

منابع[ویرایش]

  • صفی‌زاده، دکتر صدیق. تاریخ فلاسفهٔ ایران. اندیشهٔ اخلاق، ۱۳۸۶. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۶۱۱۴-۱۰-۴. 
  • «احوال و آثار نجم الدین کاتبی»، در: منطق و مباحث الفاظ،‌ص سی و شش.