آقاعلی زنوزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آقاعلی زنوزی مشهور به مدرس و حکیم مؤسس (متولد ۱۲۳۴ قمری در اصفهان- ۱۳۰۷ قمری در تهران) از حکمای قرن چهارده هجری قمری است.

زندگی[ویرایش]

او فرزند ملا عبدالله زنوزی، از حکمای بزرگ اصفهان بود. او به همراه پدرش در حالی که سه سال بیشتر نداشت از اصفهان به شهر بزرگ تهران مهاجرت کرد. آقا علی علوم متداول را نزد پدرش و علمای دیگر یاد گرفت و به دلیل کسب تبحر در علوم عقلی و نقلی، از اساتید برجسته و بزرگ در تهران به شمار می‌رفت. او نزدیک به شصت سال در تهران حکمت و فلسفه را تدریس و ترویج نمود و شاگردان زیادی را نیز پرورش داد و چون اغلب شاگردان او خود در علوم گوناگون استاد شدند، از این رو به آقا علی، مدرس و استاد الاساتید لقب دادند. همچنین به دلیل اینکه او ابتکارات و نوآوریهایی را در حوزه علوم عقلی ایجاد کرد به حکیم مؤسس نیز مشهور شده است. از آنجایی که بیشتر عمر خود را در تدریس علوم گوناگون سپری کرد به حکیم تهران نیز معروف شده است.[۱] وی از مشهورترین حکمای قرن چهارده هجری و از مدرسان مدرسه سپهسالار قدیم است. به دلیل استفاده از روش استدلالی خاص و مهارت فوق العاده اس در تدریس کلام و فلسفه و حکمت و ریاضیات به مدرس و استادالاساتید مشهور شده است. وی به علت داشتن مکارم اخلاقی و معنوی با عنوان حکیم الهی نیز نامیده می شده است.[۲]

آثار[ویرایش]

  • ابواب حکمت میزانیه
  • بدایع الحکم
  • حاشیه بر شوارق الالهام
  • رساله دروجود رابطی
  • سبیل الرشاد فی الاثبات المعاد
  • النفس الکل القوی
  • رساله الحکمیه
  • زساله فائده فی النفس

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. آقاعلی مدرس زنوزی از بزرگترین حکمای پس از ملاصدرا/ زنوزی نخستین فیلسوفی است که به فلسفه تطبیقی توجه داشت
  2. کریم مجتهدی،اشنایی ایرانیان با فلسفه های جدید غرب،فصل سیزدهم،ص237، 1388ش،چ سوم،پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

مطالعه بیشتر[ویرایش]