سید قطب‌الدین محمد نیریزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

سید قطب‌الدین محمد حسینی نیریزی (زاده ۱۱۰۰ ق، نیریز فارس - درگذشته ۱۱۷۳ ق) از حکما و عرفای نامدار و برجسته و قطب سلسه ذهبیه در دوره صفوی و متأخر از صدرالمتألهین است. وی نخست در وطن خویش به تحصیل پرداخت سپس به شیراز و اصفهان رفت و از اساتید بزرگی همچون مولی شاه محمد دارابی کسب فیض نمود و در زمینه‌های مختلف دینی و خصوصاً عرفان اسلامی آثار ارزشمندی از خویش به جای گذاشت. میرزا محمد هاشم درویش شیرازی (داماد و جانشین وی در سلسله ذهبیه) و آقامحمد بیدآبادی برجسته‌ترین شاگردان سلوکی وی بودند.

آثار[ویرایش]

حدود ۲۷ اثر از وی نقل شده‌است:

  • حکمة العارفین: ملقّب به فصل الخطاب، شامل سه هزار بیت عربی در عرفان است.
  • شرح دعاء الصباح
  • ترجمه منظوم دعای صباح
  • «القصیده العلویه النحویه»

اساتید[ویرایش]

منابع[ویرایش]