تحریم (سوره)
| تحریم | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| دستهبندی | مدنی | ||||
| اطلاعات آماری | |||||
| ترتیب در قرآن | ۱۰۸ | ||||
| جزء | ۲۸ | ||||
| شمار آیهها | ۱۲ | ||||
| شمار واژهها | ۲۵۰ | ||||
| شمار حرفها | ۱۱۵۴ | ||||
| متن سوره | |||||
|
|
||||
سوره تحریم سوره ۶۶ از قرآن است، ۱۲ آیه دارد و سورهای مدنی است. پنج آیه اول این سوره مربوط به ماجرای ماریه کنیز قبطی پیامبر که از سوی مقوقس عزیز مصر برایش فرستاده شده بود و در آنها به عایشه و حفصه هشدار داده میشود که از پیامبر خدا سرپیچی نکنند.
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان تفسیر آیات سوره تحریم را بدین گونه بیان کردهاست: «این سوره با داستانی که بین رسول خدا (صلی اللّه علیه و آله وسلم) و بعضی از همسرانش اتفاق افتاد آغاز شده، و آن این بود که به خاطر حادثهای که شرحش میآید رسول خدا پارهای از حلالها را بر خود حرام کرد و بدین سبب در این آیات آن جناب را مورد عتاب قرار میدهد که چرا به خاطر رضایت بعضی از همسرانت حلال خدا را بر خود حرام کردی و در حقیقت و به طوری که از سیاق بر میآید عتاب متوجه همان همسر است و میخواهد رسول گرامی خود را علیه آن همسر یاری کند. …. آیه اول این سوره خطابی است آمیخته با عتاب، که چرا آن جناب پارهای از حلالهای خدا را بر خود حرام کرده، ولی تصریح نکرده که آنچه حرام کرده چیست، و قصه چه بوده؟ چیزی که هست جمله آیا خشنودی همسرانت را میخواهی؟ اشاره دارد بر اینکه، آنچه آن جناب بر خود حرام کرده، عملی از اعمال حلال بوده که رسول خدا (صلی اللّه علیه و آله وسلم) آن را انجام میداده، و بعضی از همسرانش از آن عمل ناراضی بودند و آن جناب را در مضیقه قرار میدادند و اذیت میکردهاند، تا آن جناب ناگزیر شده سوگند بخورد که دیگر آن عمل را انجام ندهد. پس اگر در جمله (یا ایها النبی ) خطاب را متوجه آن جناب بدان جهت که نبی است کرده -و نه بدان جهت که رسول است- دلالت دارد بر این که مسئله مورد عتاب مسئله شخصی آن جناب بوده، نه مسئلهای که جزو رسالتهای او برای مردم باشد، و مراد از (تحریم ) در جمله (لم تحرم ما احل اللّه لک )، تحریم از طرف خدا نبوده بلکه تحریم به وسیله نذر و سوگند بودهاست. آیه بعدی هم بر این معنا دلالت دارد، چون در آنجا سخن از سوگند کرده میفرماید: (قد فرض اللّه لکم تحله ایمانکم ) معلوم میشود آن جناب با سوگند آن حلال را بر خود حرام کردهاند. آری منظور از تحریم چنین تحریمی است، نه اینکه حرمت آن عمل را برای شخص خودش تشریع کرده باشد، چون پیغمبر نمیتواند چیزی را که خدا حلالش کرده بر خود یا بر همه تحریم کند، و چنین اختیاری ندارد.»[۱]
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ طباطبائی، سید محمد حسین. تفسیر المیزان. ج. ۱۹.