الرحمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سورهٔ ۵۵ قرآن
الرحمن
Ar-Rahman.svg
دسته‌بندی مکی
اطلاعات آماری
شمارهٔ نزول ۹۷
جزء ۲۷
شمار آیه‌ها ۷۸
شمار واژه‌ها ۳۵۵
شمار حرف‌ها ۱۷۰۸
متن سوره
متن سوره با خط عثمانی
قمر
واقعه
Problems playing this file? See ویکی‌پدیا:راهنمای رسانه.

سوره الرحمن سوره ۵۵ از قرآن است و ۷۸ آیه دارد و در مکه نازل شده‌است.

محتوای سوره[ویرایش]

این سوره به‌طور کلی بیانگر نعمت‌های مختلف معنوی و مادی خداوند است که بر بندگان خود ارزانی داشته و آن‌ها را غرق در آن ساخته است به‌طوری‌که می‌توان نام این سوره را "سوره رحمت" یا "سوره نعمت" گذارد و به همین دلیل با نام "الرحمن" که رحمت واسعه الهی را بازگو می‌کند آغاز شده و با جلال و اکرام الله پایان گرفته‌است و ۳۱ بار جملۀ ﴿فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ﴾ که به وسیله آن از بندگانش بر نعمت‌های خود گواه می‌گیرد در آن ذکر شده‌است .

می توان محتوای این سوره را به چند بخش تقسیم کرد:

  • بخش اول که مقدمه و آغاز سوره است از نعمت‌های بزرگ خلفت، تعلیم و تربیت، حساب و میزان، وسایل رفاهی انسان و غذاهای روحی و جسمی او سخن می گوید.
  • بخش دوم توضیحی است بر مسئله چگونگی آفرینش انس و جن.
  • بخش سوم بیانگر نشانه‌ها و آیات الله در زمین و آسمان است .
  • بخش چهارم از نعمت‌های دنیوی فراتر رفته، سخن از نعمت‌های جهان دیگر است که نعمت‌های بهشتی اعم از باغ‌ها، سرچشمه‌ها، میوه‌ها، همسران زیبا و با وفا و انواع لباس‌ها توضیح داده شده‌است.
  • و بالاخره در بخش پنجم این سوره اشاره کوتاهی به سرنوشت مجرمان و قسمتی از مجازات‌های دردناک آن‌ها آمده‌است.

منابع[ویرایش]