یس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سورهٔ ۳۶ قرآن
یس
دسته‌بندی مکی
اطلاعات آماری
شمارهٔ نزول ۴۱
جزء ۲۲
شمار آیه‌ها ۸۳
شمار واژه‌ها ۷۳۳
شمار حرف‌ها ۳۰۶۸
متن سوره
متن سوره با خط عثمانی
فاطر
صافات
نسخه خطی از آیات ۷۲ تا ۸۳ سوره یس و آیات ۱ تا ۱۴ سوره صافات که در کتابخانه ملی مصر واقع در قاهره نگهداری می‌شود.

سوره یس (خوانده می‌شود: یاسین) سوره ۳۶ از قرآن است، ۸۳ آیه دارد، و سوره‌ای مکی است. این سوره قلب قرآن نام گرفته‌است و روایات متعددی آن را از جمله سوره‌های مهم قرآن شمرده‌اند. محتوای این سوره در حالت کلی پیرامون توحید، معاد، وحی، قرآن، و بشارت و انذار است. بحث نخست پیرامون نبوت پیامبر اسلام و قرآن است؛ پس از بحثی پیرامون پیامبران قبلی و تسلی پیامبر، بحثی پیرامون توحید شده و سرانجام در مورد معاد و ویژگی‌های روز قیامت سخن می‌گوید.[۱]

معنی یس[ویرایش]

کلمهٔ «یس» (آیهٔ اول این سوره) از حروف مقطعهٔ قرآن است ولی معانی مختلفی برای آن ذکر شده‌است. از جمله اینکه «یا» به معنی حرف ندا و «سین» اشاره به پیامبر اسلام دارد. در روایتی از جعفر صادق آمده‌است که «یس» نام پیامبر اسلام است به این دلیل که قرآن پس از آن می‌گوید «تو از پیامبرانی و بر راه راست».[۲]

در عروسی ایرانی[ویرایش]

در عروسی ایرانی، هنگامی که خطبه خوانده می‌شود معمولاً سورهٔ یاسین از قرآن باز است و عروس آن را می‌خواند.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. مکارم شیرازی، ناصر؛ جمعی از نویسندگان (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. ۱۸. دارالکتب الاسلامیه. ص. ص ۳۰۹–۳۱۱سوره یس، مقدمه
  2. مکارم شیرازی، ناصر؛ جمعی از نویسندگان (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. ۱۸. دارالکتب الاسلامیه. ص. ص ۳۱۴–۳۱۵سوره یس، آیه ۱–۱۰
  3. «ازدواج ایرانی». مجلهٔ زیگزاگ. ۱۴ ژوئن ۲۰۰۷. پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک); پارامتر |تاریخ بازیابی= نیاز به وارد کردن |پیوند= دارد (کمک)

پیوند به بیرون[ویرایش]