پرش به محتوا

غافر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سورهٔ ۴۰ قرآن
غافر
دسته‌بندیمکی
اطلاعات آماری
ترتیب در قرآن۶۰
جزء۲۴
شمار آیه‌ها۸۵
شمار واژه‌ها۱۲۲۸
شمار حرف‌ها۴۹۸۴
متن سوره
متن سوره با خط عثمانی
۳۹: زمر
۴۱: فصلت
غافر

سوره غافر سوره ۴۰ از قرآن است و ۸۵ آیه دارد. نام دیگر این سوره مؤمن است و اولین سوره از سوره‌های حوامیم است. مانند دیگر سوره‌های مکی، محتوای این سوره بیشتر پیرامون اعتقادات پایه‌ای اسلام است. این سوره داستان مؤمن آل فرعون را بیان می‌کند و به همین دلیل یکی از نام‌های آن مؤمن است. نام غافر برگرفته از آیهٔ سوم این سوره است.

  • آیات ۱–۳: قرآن از سوی تنها خدای یکتا نازل شده؛ او آمرزنده و تواناست.
  • آیات ۴–۶: تنها کافران آن را انکار می‌کنند؛ ملت‌های پیشین، هرچند نیرومند و ثروتمند بودند، به سبب انکار نابود شدند.
  • آیات ۷–۹: فرشتگان برای مؤمنان دعا و شفاعت می‌کنند.
  • آیات ۱۰–۱۲: کافران در دوزخ پشیمان خواهند شد، اما توبه‌شان بی‌فایده است.
  • آیات ۱۳–۱۸: تنها باید خدا پرستیده شود؛ قیامت ناگهان فرا می‌رسد و برای گناهکاران شفاعتگری نخواهد بود.
  • آیات ۱۹–۲۳: اقوام پیشین به سبب کفر نابود شدند؛ موسی نیز به جادوگری و دروغگویی متهم شد.
  • آیات ۲۴–۳۰: فرعون و قومش موسی را آزار دادند، اما مردی مؤمن از خاندان فرعون به دفاع از موسی برخاست.
  • آیات ۳۱–۳۹: آن مؤمن قوم فرعون را از کفر برحذر داشت، در حالی که فرعون با غرور دستور ساختن برجی برای رسیدن به آسمان داد.
  • آیات ۴۰–۴۸: مؤمن مردم را به ایمان به خدای موسی فراخواند و خدا او را نجات داد، در حالی که فرعونیان به آتش دوزخ محکوم شدند.
  • آیات ۴۹–۵۳: در دوزخ کافران یکدیگر را سرزنش کرده و از نگهبانان آتش کمک می‌خواهند، اما بی‌ثمر است؛ در همین حال، خدا پیامبرانش را یاری می‌کند.
  • آیات ۵۴–۵۸: موسی تورات را دریافت کرد؛ آفرینش آسمان‌ها از آفرینش انسان‌ها بزرگ‌تر است، اما بیشتر مردم نمی‌فهمند.
  • آیات ۵۹–۶۲: نیکوکار و بدکار برابر نیستند؛ قیامت قطعی است؛ انکارکنندگان خدا طرد خواهند شد.
  • آیات ۶۳–۷۰: مردم ناسپاس خدای یکتا را انکار می‌کنند، در حالی که تنها او شایستهٔ پرستش است؛ آفریننده و فرمانروای همه‌چیز.
  • آیات ۷۱–۷۶: سرانجام شوم کسانی که کتاب‌های آسمانی را رد کردند، بیان می‌شود.
  • آیات ۷۷–۸۱: پیامبر مأمور به شکیبایی است؛ هیچ پیامبری معجزه‌ای جز به اذن خدا نیاورد؛ آثار قدرت خدا در تدبیر آفرینش نمایان است.
  • آیات ۸۲–۸۵: ملت‌های گذشته به سبب کفر نابود شدند؛ همهٔ آنان وقتی پشیمان شدند که دیگر سودی نداشت.[۱]

تفسیر آیه ۵۵ سوره غافر

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

«پس شکیبایی پیشه کن [ای محمد]، همانا وعدهٔ خداوند حق است. و برای گناه خود آمرزش بخواه و پروردگارت را در شامگاه و بامداد با ستایش یاد کن.»[۲]

طبق باور مسلمانان، عصمت از ویژگی‌های اساسی پیامبران است؛ یعنی آنان مرتکب گناه و نافرمانی خدا نمی‌شوند. به همین دلیل، مفسران این آیه را چنین تفسیر کرده‌اند که فرمان به «استغفار» در اینجا نه به معنای آمرزش‌خواهی از گناه واقعی، بلکه نوعی تعبیر تعلیمی و تربیتی است؛ خداوند پیامبر را خطاب می‌کند تا مؤمنان بیاموزند که همواره باید در مسیر سلوک دینی استغفار و تسبیح را همراه داشته باشند.

  1. Rev. E. M. Wherry, M.A., A Complete Index to Sale's Text, Preliminary Discourse, and Notes مالکیت عمومی This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  2. "Ghafir 40:55". The Noble Qur'an (in English).

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]