آیه انذار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آیه انذار آیه ۲۱۴ سوره شعرا و ناظر به دعوت خویشاوندان و نزدیکان پیامبر اسلام به دین اسلام و اعلام خلافت علی است. این آیه همچنین با حدیث یوم الدار در ارتباط است.[۱]

متن و ترجمه[ویرایش]

  • ﴿وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ﴾(سورهٔ شعراء-آیهٔ ۲۱۴)
  • و خویشانِ نزدیکت را هشدار ده.
  • And warn, O Muhammad, your closest kindred.

تفسیر[ویرایش]

سنی[ویرایش]

طبری از ابن‌عباس در تفسیر خود ذیل این آیه، این گونه نقل کرده است: هنگامی که آیه «انما انت منذر و لکل قوم هاد» نازل شد، پیامبر دست خود را بر سینه گذاشت و فرمود: من منذرم و برای هر قومی هادی است. آن گاه اشاره به شانه علی نمود و فرمود: تنها به واسطه تو است که هدایت شوندگان، بعد از من هدایت می‌گردند.[۲][۳] همچنین این روایت در منابع شیعی همچون مجمع البیان ذکر شده است.[۴]

شیعی[ویرایش]

علامه طباطبایی در ذیل آیه در تفسیر المیزان اینگونه نظر خود را بیان می‌کند: از این آیه شریفه بر می‌آید که زمین هیچ وقت از هدایت گری که مردم را بسوی حق هدایت کند خالی نمی‌شود، یا باید پیغمبری باشد یا هادی دیگری که به امر خدا هدایت کند.[۵]

پانویس[ویرایش]

  1. داستان انذار عشیره، رسولی محلاتی، پاسدار اسلام آبان 1366 شماره 71
  2. التبیان فی تفسیر القرآن، ج ۶، ص ۲۲۳
  3. شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج ۱، ص ۳۸۱
  4. ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ۱۳، ص ۲
  5. ترجمة المیزان ج : ۱۱ص :۴۱۶

منابع[ویرایش]

  • منابع سنی

محمد بن جریر طبری. جامع البیان، جلد ۱۳. صفحهٔ ۱۴۲. 
ابو عبدالله نیشابوری. مستدرک حاکم، ج ۳. ۱۲۹. 
حاکم ابوالقاسم عبیدالله بن عبدالله الحسکانی. شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۱. ۳۸۱. 

  • منایع شیعی

محمد حسین طباطبایی. المیزان. 
کلینی رازی. کافی، ج ۱. ۱۹۱و ۱۹۲.