آیه فطرت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آیه فطرت
Quran - year 1874 - Page 87.jpg
ورقی از قرآن خطی متعلق به قرن هجدهم که در آن، آیه فطرت مشهود است
مشخصات قرآنی
نام آیهآیه فطرت
نام سورهروم
شماره آیه۳۰
محل نزولمکه
شأن نزولندارد
شماره جزء۳۰
شماره حزب۴۱
اختلاف درتفسیر
اطلاعات دیگر
شماره کلمه۲۲
شماره حرف۱۱۳
حروف مقطعهندارد

آیه فطرت، آیه ۳۰ سوره روم است.

متن عربی و ترجمه آیه[ویرایش]

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفًا ۚ فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا ۚ لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ۚ ذَٰلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ  (ترجمه: پس حق گرایانه، به سوی این آیین روی آور،[با همان] فطرتی که خدا مردم را بر آن سرشته است. تغییری در آفرینش خدا نیست. آیین پایدار همین است ولیکن بیشتر مردم نمی دانند.)[۳۰–۳۰]

این آیه به وجود فطرت در انسان اشاره می‌کند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

مطالعه بیش‌تر[ویرایش]

  • سکینه نعمتی (۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۵«بررسی آیه فطرت»، رسالت (۵۸۶۳)، ص. ۱۷