تفسیر عیاشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویر جلد کتاب تفسیر عیاشی

تفسیر عیاشی، از تفسیرهای کهن تشیع در عصر غیبت صغرا تألیف ابونصر محمد بن مسعود عیاشی[۱]. مؤلف این تفسیر محمد بن مسعود سمرقندی (عیاشی) است. اول مذهب تسنن داشت و بعد به تشیع گرایید. معاصر شیخ کلینی است.[۲]

شیوه[ویرایش]

این تفسیر که به شیوه و سبک روائی تالیف گردیده‌است در تفسیر آیات قرآنی، مناقب اهل بیت را با ذکر ماثوره درج کرده‌است.[۳] و به دلیل توجه مؤلف به آیات الاحکام ویژگی فقهی این تفسیر بیشتر از دیگر تفاسیر کهن امامیه همچون تفسیر فرات کوفی و تفسیر علی بن ابراهیم قمی است.[۴]

در تفسیر عیاشی علاوه بر مطالب تفسیری و فقهی به مسائل کلامی نیز پرداخته شده‌است مثلا عیاشی در بحث از جبر و تفویض روایاتی دال بر «امر بین أمرین» ارائه کرده‌است.[۵]

نسخ[ویرایش]

جلد اول این تفسیر که شامل سوره حمد تا آخر سوره الکهف است در دسترس قرار دارد. جلد دوم این تفسیر از کتب مفقوده به حساب می‌آید. دو نسخه قدیمی از این تفسیر از کتب مفقوده به حساب می‌آید. دو نسخه قدیمی از این تفسیر را علامه مجلسی دیده‌است که مانند نسخه‌های موجود در حال حاضر اسناد آن حذف شده‌است.[۶][۷]

پانویس[ویرایش]

  1. محمدکاظم رحمتی. «تفسیر عیّاشی». دانشنامه جهان اسلام. بازبینی‌شده در ۸ بهمن ۱۳۸۶. 
  2. «مهمترین تفاسیر شیعی از قرن سوم تا سیزدهم هجری». کتابخانه طهور. بازبینی‌شده در ۸ بهمن ۱۳۸۶. 
  3. «تفسیر عیاشی». وبگاه الشیعه. بازبینی‌شده در ۸ بهمن ۱۳۸۶. 
  4. محمدکاظم رحمتی. «تفسیر عیّاشی». دانشنامه جهان اسلام. بازبینی‌شده در ۸ بهمن ۱۳۸۶. 
  5. محمدکاظم رحمتی. «تفسیر عیّاشی». دانشنامه جهان اسلام. بازبینی‌شده در ۸ بهمن ۱۳۸۶. 
  6. «تفسیر عیاشی». وبگاه الشیعه. بازبینی‌شده در ۸ بهمن ۱۳۸۶. 
  7. محمدکاظم رحمتی. «تفسیر عیّاشی». دانشنامه جهان اسلام. بازبینی‌شده در ۸ بهمن ۱۳۸۶.