آیه تداین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آیه تداین آیه ۲۸۲ سوره بقره از کتاب قرآن است. به این آیه، آیه دَين، تداين يا مداینه و قرض نیز مى گويند. این آیه طولانی ترین متن را در بین آیات قرآن دارا است و راجع به لزوم کتابت سند برای وام میباشد. تداین بمعنی سلم - معامله سلف ، پیش خرید و پیش فروش - يا نسیه یا اجاره و هر معامله اى که یکى از عوضین آن مدت دار باشد. این آیه اصول و روش انجام قراردادها و دیون مدت دار را از نظر قرآن تبیین مینماید.

مخاطب آیه[ویرایش]

مخاطبین این آیه افراد اهل ایمان میباشند.

دستورهای آیه[ویرایش]

لزوم کتابت دیون[ویرایش]

براى جلوگيرى از هر گونه اشتباه و نزاع و براى قرض و وام و معاملاتى که مقدارى از پول باقى مى ماند بايد چيزى نوشته شود.[۱]

شرایط نویسنده[ویرایش]

  1. نويسنده بايد شخص سومى باشد، تا قرارداد از اطمينان بيش ترى برخوردار باشد و از دست برد يکى از طرفين سالم بماند.
  2. نگارنده بايد عادلانه و عين واقعيت را بنويسد.
  3. نويسنده بايد از احکام سند و شرايط معامله آگاه باشد.[۱]

شهود سند[ویرایش]

  1. افزون بر نوشتن ، طرفين در قرارداد، بايد دو شاهد بگيرند.
  2. شاهد بايد دو مرد باشد يا اینکه يک مرد و دو زن باشند.[۱]

لزوم حفظ امنیت شهود[ویرایش]

نگارنده سند و شهود، نبايد به خاطر رعايت حق و عدالت مورد آزار و اذيت قرار گيرند.[۱]

تصریح مدت قرارداد[ویرایش]

ضرورت تعيين مدت صريح، با قيد روز و ماه و سال که از کلمه "مسمي" در آيه بر مى آيد.[۱]

متن آیه[ویرایش]

يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيْنٍ إِلىَ أَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوهُ وَ لْيَكْتُب بَّيْنَكُمْ كَاتِبُ بِالْعَدْلِ وَ لَا يَأْبَ كاَتِبٌ أَن يَكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللَّهُ فَلْيَكْتُبْ وَ لْيُمْلِلِ الَّذِى عَلَيْهِ الْحَقُّ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيًْا فَإِن كاَنَ الَّذِى عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيهًا أَوْ ضَعِيفًا أَوْ لَا يَسْتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهُ بِالْعَدْلِ وَ اسْتَشهِْدُواْ شهَِيدَيْنِ مِن رِّجَالِكُمْ فَإِن لَّمْ يَكُونَا رَجُلَينْ‌ِ فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ مِنَ الشهَُّدَاءِ أَن تَضِلَّ إِحْدَئهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحْدَئهُمَا الْأُخْرَى وَ لَا يَأْبَ الشهَُّدَاءُ إِذَا مَا دُعُواْ وَ لَا تَسَْمُواْ أَن تَكْتُبُوهُ صَغِيرًا أَوْ كَبِيرًا إِلىَ أَجَلِهِ ذَالِكُمْ أَقْسَطُ عِندَ اللَّهِ وَ أَقْوَمُ لِلشهََّادَةِ وَ أَدْنىَ أَلَّا تَرْتَابُواْ إِلَّا أَن تَكُونَ تِجَرَةً حَاضِرَةً تُدِيرُونَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكمُ‌ْ جُنَاحٌ أَلَّا تَكْتُبُوهَا وَ أَشْهِدُواْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ وَ لَا يُضَارَّ كاَتِبٌ وَ لَا شَهِيدٌ وَ إِن تَفْعَلُواْ فَإِنَّهُ فُسُوقُ بِكُمْ وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّهُ وَ اللَّهُ بِكُلّ‌ِ شىَ‌ْءٍ عَلِيمٌ

ترجمه فارسی[ویرایش]

ترجمه الهی قمشه ای : اى اهل ايمان، چون به قرض و نسيه معامله كنيد تا زمانى معيّن، سند و نوشته در ميان باشد، و بايست نويسنده درستكارى معامله ميان شما را بنويسد، و نبايد كاتب از نوشتن خوددارى كند، كه خدا به وى نوشتن آموخته پس بايد بنويسد، و مديون بايد مطالب را املاء كند، و از خدا بترسد و از آنچه مقرّر شده چيزى نكاهد، و اگر مديون سفيه يا ناتوان (صغير) است و صلاحيّت املا ندارد ولىّ او به عدل و درستى املا كند و دو تن از مردان خود (از مسلمانان عادل) گواه آريد، و اگر دو مرد نيابيد يك مرد و دو زن، از هر كه (به عدالت) قبول داريد گواه گيريد تا اگر يك نفر از آن دو زن فراموش كند ديگرى به خاطرش آورد، و هر گاه شهود را (به محكمه) بخوانند امتناع از رفتن نكنند، و در نوشتن آن تا تاريخ معيّن مسامحه نكنيد چه معامله كوچك و چه بزرگ باشد. اين عادلانه‌تر است نزد خدا و محكمتر براى شهادت و نزديكتر به اينكه شكّ و ريبى در معامله پيش نيايد (كه موجب نزاع شود) مگر آنكه معامله نقد حاضر باشد كه دست به دست ميان شما برود، در اين صورت باكى نيست كه ننويسيد، و گواه گيريد هر گاه معامله كنيد، و نبايست به نويسنده و گواه ضررى رسد (و بىاجر مانند)، و اگر چنين كنيد نافرمانى كرده‌ايد. و از خدا بترسيد و خداوند هم به شما تعليم مصالح امور مىكند و خدا به همه چيز داناست.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]