بینه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سوره بَیِّنَه در مدینه نازل شده و دارای ۸ آیه‌است. کلمه بیّنه به معنی دلیل روشن و حجت آشکار است.

سورهٔ ۹۸ قرآن
بینه
Al-Bayyina.svg
دسته‌بندی مدنی
اطلاعات آماری
شمارهٔ نزول ۱۰۰
جزء ۳۰
شمار آیه‌ها ۸
شمار واژه‌ها ۹۵
شمار حرف‌ها ۴۳۵
متن سوره
متن سوره با خط عثمانی
قدر
زلزال

نام‌ها[ویرایش]

به نام «لم یکن» هم مشهور است و این نام از آغاز سوره اقتباس شده‌است. از نام‌های دیگر این سوره «اهل الکتاب»، «قیامت»، «بریه» و «انفکاک» «لم یکن» و «قیمة» است.

تصویری از یک نسخه قدیمی قرآن به خط یحیی فخرالدین متعلق به قرن ۱۸ میلادی که در آن آیاتی از سوره‌های لیل، قدر و بینه دیده می‌شود. براساس توضیحات تصویر در انبار، این قرآن در موزه ثاقب صابونچی ‏(en) شهر استانبول نگهداری می‌شود.

نزول[ویرایش]

بعد از سوره طلاق و در مدینه نازل شده‌است.

محتوای سوره[ویرایش]

در این سوره به رسالت جهانی پیغمبر اسلام و دارا بودن آن با دلائل و نشانه‌های روشن اشاره می‌شود.

سپس موضعگیری‌های مختلف اهل کتاب و مشرکان را در برابر اسلام مشخص می‌کند که آن گروه که ایمان آورده و عمل صالح انجام دادند بهترین مخلوقات، و آنها که راه کفر و شرک و گناه پیش گرفتند بدترین مخلوقات محسوب می‌شوند.

لغات سوره[ویرایش]

بینه: دلیل روشن است که با آن حق از باطل مشخص شود

قَیِّمَة: مستقیم، محکم، ارزشمند و گرانبها

بَریّة :خاک و مقصود از آن تمام خاکیان از جمله بشر

فضیلت سوره[ویرایش]

اگر مردم می‌دانستند این سوره چه برکاتی دارد خانواده و اموال را رها کرده، به فراگرفتن آن می‌پرداختند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]