حجر (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سوره حِجر پانزدهمین سوره و از سوره‌های مکی قرآن است که در جزء ۱۴ جای دارد. دلیل نام‌گذاری این سوره به نام حجر، اشاره به داستان قوم حضرت صالح، یعنی قوم ثمود در آیات ۸۰ تا ۸۴ آن است که به خاطر حضور در سرزمینی به همین نام، اصحاب حجر نامیده می‌شدند. سوره حجر درباره مبدأ عالم هستی و نشانه‌های معاد، ایمان به خدا، کیفر بدکاران و اهمیت و عظمت قرآن سخن می‌گوید. در این سوره به داستان خلقت حضرت آدم،‌ سجده ملائکه بر او به جز ابلیس، داستان حضور ملائکه نزد حضرت ابراهیم و بشارت آنان به او، عذاب قوم لوط و داستان قوم ثمود اشاره شده است.

از جمله آیات مشهور سوره حجر، آیه نهم است که خداوند بر نزول ذکر (قرآن) و نگهبانی از آن تاکید می‌کند. بسیاری از مفسران این آیه را دلیلی بر عدم تحریف قرآن دانسته‌اند. در فضیلت قرائت سوره حجر آمده است، خداوند ده برابر تعداد مهاجرین و انصار به قاری آن پاداش می‌دهد.

سورهٔ حِجْر سورهٔ ۱۵‌ام قرآن است، ۹۹ آیه دارد و از سوره‌های مکی قرآن می‌باشد. علت نام‌گذاری آن نام بردن از سرزمین مردم ثمود به پیامبری صالح در آیه ۸۰ این سوره است، که آن‌ها را مردم سرزمین حِجْر نامیده است.[۱] همانند دیگر سوره‌های مکی، محتوای این سوره پیرامون معارف اساسی اسلام است مانند: تشویق به مطالعه در مورد مبداء جهان، معاد و جهان آخرت، اهمیت قرآن، داستان آفرینش آدم، و داستان‌های اقوام پیشین و پیامبران آنان مانند مردم ثمود و عبرت‌هایی که از سرگذشت آنان می‌توان آموخت.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. گلستان قرآن[پیوند مرده]
  2. مکارم شیرازی، ناصر؛ جمعی از نویسندگان (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. ۱۱. دارالکتب الاسلامیه. ص. ص ۳-۴سوره حجر، مقدمه

پیوند به بیرون[ویرایش]