قرض‌الحسنه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
اقتصاد اسلامی

مضاربهمزارعه
قرض‌الحسنهجعاله
سلف خریمساقات
هبهجزیه
زکاتخمس
صدقهوقف
بیت المال
صکوکربا
بانکداری اسلامی

قرض الحسنه نوعی قرض است که در آن بهره‌ای در کار نباشد. در تعریف دیگر عقدی است که به موجب آن بانک‌ها (به عنوان قرض‌دهنده) مبلغ معینی را طبق ضوابط مقرر در دستورالعمل ذی‌ربط به اشخاص اعم از حقیقی یا حقوقی (به عنوان قرض گیرنده) به قرض واگذار می‌کنند.

  • ساختار حقوقی: مبتنی بر رابطه داین و مدیون
  • ماهیت حقوقی: از عقود لازمه
  • کاربردها:
الف- تأمین وسایل و ابزار و سایر امکانات لازم برای ایجاد کار جهت کسانی که فاقد این گونه امکانات باشند.
ب- تأکید بر افزایش تولید با تأکید بر توایدات کشاورزی، دامی و صنعتی.
ج- رفع احتیاجات ضروری.
  • محدوده زمانی: در مورد بند الف و ب مدت پنج سال و در خصوص بند ج سه سال.
  • کارمزد: در کلیه موارد حداکثر چهار درصد

در قرآن[ویرایش]

عبارت قرض الحسنه در قرآن وارد شده‌است و در مورد قرض‌دادن به خداوند است که قرآن آن را در مورد صدقه به‌کار برده‌است و منظور از آن قرضی است که چند برابر خود نزد خدا ثواب دارد. اما معنای رایجی که اکنون در آن به‌کار برده‌می‌شود قرض بدون ربا است و در قرآن به‌کار نرفته‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • عملیات بانکی داخلی ۲(دکتر هدایتی و ...)انتشارات مؤسسه بانکداری ایران ص۴۴۰
  • بروشور آشنایی با عقود اسلامی بانک ملت