تفسیر سورآبادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک برگه کهن از تفسیر سورآبادی

تفسیر سورآبادی معروف به تفسیر التفاسیر تفسیری از قرآن و حاصل کار ابوبکر عتیق نیشابوری در قرن پنجم هجری است.

این تفسیر شامل ترجمه تمامی آیات و شان نزول آنها و عمدتاً بر روایات عبدالله بن عباس پسر عموی پیامبر اسلام بنا شده است. اهمیت این تفسیر از لحاظ نثر ساده و روان آن است و می‌توان گفت از بهترین نمونه‌های نثر فارسی قرن پنجم است.[۱]

سورآبادی در مواردی به ابیات و سخنانی از علی، حسین بن علی، جعفر صادق و علی بن موسی الرضا اشاره نموده و احادیثی از محمد در بارۀ فضل اهل بیت و دوستی علی و نهی از دشمنی با او نقل کرده است. او در ذیل آیه تطهیر نیز روایاتی آورده که بر مبنای آنها مراد از اهل بیت محمد، علی، فاطمه و حسن و حسین هستند. او همچنین در بخشی از تفسیر به ذکر فضائل ابوبکر، عمر، عثمان و علی پرداخته است.[۲]

کهن‌ترین نسخه‌های این تفسیر عبارتند از نسخه دیوان هند، نسخه کتابخانه بریتانیا و نسخه بورسه ترکیه. نسخه دیوان هند که با همت و تصحیح علی‌اکبر سعیدی سیرجانی تهیه شد و در سال ۱۳۸۱ مجوز چاپ گرفت و منتشر گردید.[۱]

نثر این تفسیر از نظر طرز انشا و جمله‌بندی کوتاه و کلمات پاکیزه پارسی، نثری پالوده است، به خوبی نثر ترجمه تفسیر طبری.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ آفتاب
  2. دائرةالمعارف اسلامی
  3. تفسیر رهنما، ج ۲، ص ۲۳۹ و ۵۸۱ و ۶۱۸.