تأویل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تأویل که مقامی در فهم متون و پدیدارهای قدسی و به طور خاص قرآن است، دو معنا دارد. یکی کشف و وجد معنای باطنی کلام است و در مقابل تفسیر قرار می گیرد. معنای دوم تحقق حقیقت خارجی است که پدیدار یا کلام به آن ارجاع می دهد.[۱] به بیان دیگر «فرابردن یک دال از معنای ظاهری به معنایی دور از ظاهر است که تصور می شود مهمتر از معنای ظاهر است.»[۲]

ریشه تأویل از «اول» به معنای «بازگرداندن پیش یا وضعیت پیشین» است.[۲]

کاربردهای تأویل در قرآن:

  • تأویل رؤیا: بازگرداندن به معنایی که در پس رؤیا نهفته است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. معنای تأویل
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ [ تأویل ، دائره المعارف بزرگ اسلامی http://www.cgie.org.ir/fa/publication/entryview/4149]