همزه (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سوره هُمَزَه در مکه نازل شده و دارای ۹ آیه است. کلمه همزه به معنی عیبجو و طعنه زن است.


 عصر سورهٔ  همزه  فیل
شمارهٔ کتابت: ۱۰۴
جزء : ۳۰
نزول
شمارهٔ نزول: ۳۲
محل نزول: مکه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۹
تعداد کلمات: ۳۷
تعداد حروف: ۱۵۹


نزول[ویرایش]

این سوره بعد از سوره قیامت در مکه نازل شده‌است.

این سوره مربوط به آغاز دعوت پیامبر و دوران درگیری با اشراف است.

شأن نزول[ویرایش]

افرادی چون ابیّ بن خلف اخنس بن شریق جمیل بن عامر ولید بن مغیره وعاص بن وائل به محمد تهمت زدند وبدگویی می‌کردتد وسعی داشتند تا او را ترور شخصیت کنند. در اینجا بود که خداوند سوره همزه رانازل کرد.

محتوای سوره[ویرایش]

در این سوره از کسانی که تمام تلاش خود را متوجه جمع مال کرده و به ثروت‌های جمع شده خود مغرورند، از دیگران عیجبوئی کرده و مسخره‌شان می‌کنند؛ صحبت می‌کند. و در پایان سوره از سرنوشت آنها در جهنم سخن می‌گوید.

فضیلت سوره[ویرایش]

  • در حدیثی از پیامبر اسلام آمده‌است:
    هرکس این سوره را تلاوت کند به عدد هر یک از کسانی که محمد و یارانش را استهزا کردند ده حسنه به او داده می‌شود.
  • و در حدیثی از جعفر صادق آمده:
هرکس آن را در نماز فریضه‌ای بخواند فقر از او دور می‌شود، روزی به او رو می‌آورد، و مرگهای زشت و بد از او قطع می‌گردد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]