همزه (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سوره هُمَزَه در مکه نازل شده و دارای ۹ آیه است. کلمه همزه به معنی عیبجو و طعنه زن است.


عصر سورهٔ همزه فیل
شمارهٔ کتابت: ۱۰۴
جزء : ۳۰
نزول
شمارهٔ نزول: ۳۲
محل نزول: مکه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۹
تعداد کلمات: ۳۷
تعداد حروف: ۱۵۹

نزول[ویرایش]

این سوره بعد از سوره قیامت در مکه نازل شده‌است.

این سوره مربوط به آغاز دعوت پیامبر و دوران درگیری با اشراف است.

شأن نزول[ویرایش]

افرادی چون ابیّ بن خلف اخنس بن شریق جمیل بن عامر ولید بن مغیره وعاص بن وائل به محمد تهمت زدند وبدگویی می‌کردتد و سعی داشتند تا او را ترور شخصیت کنند. در اینجا بود که خداوند سوره همزه رانازل کرد.

محتوای سوره[ویرایش]

در این سوره از کسانی که تمام تلاش خود را متوجه جمع مال کرده و به ثروت‌های جمع شده خود مغرورند، از دیگران عیجبوئی کرده و مسخره‌شان می‌کنند؛ صحبت می‌کند؛ و در پایان سوره از سرنوشت آنها در جهنم سخن می‌گوید.

لغات سوره[ویرایش]

هُمَزَةٍ به معنی کسی است که بسیار طعنه می‌زند بدون جهت و عیب جویی می‌کند و بعضی گفتند عیب جویی با ابرو و چشم

لُّمَزَةٍ معنیش کسی است مه جلوی مخاطب عیب جویی می‌کند و بعضی گفته‌اند عیب جویی با زبان[۱] یا کسی که با سر و گردنش ژست می‌گیرد و از دیدن فقیر ناراحت می‌شود[۲]

احادیث مرتبط سوره[ویرایش]

از علی بن موسی الرضا: مال جز با پنج خصلت در یک جا جمع نمی‌شود؛ بخل شدید، آرزوهای دور و دراز، حرص غالب، قطع رحم، مقدم داشتن دنیا بر آخرت[۳]

فضیلت سوره[ویرایش]

  • در حدیثی از پیامبر اسلام آمده‌است:

    هرکس این سوره را تلاوت کند به عدد هر یک از کسانی که محمد و یارانش را استهزا کردند ده حسنه به او داده می‌شود.

هرکس آن را در نماز فریضه‌ای بخواند فقر از او دور می‌شود، روزی به او رو می‌آورد، و مرگهای زشت و بد از او قطع می‌گردد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. طباطبایی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ذیل سوره همزه و قرائتی، محسن، تفسیر نور، ذیل سوره همزه. 
  2. تفسیر قمی. 
  3. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ذیل سوره همزه.