ملک (سوره)
| مُلک | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 | |||||
| دستهبندی | مکی | ||||
| اطلاعات آماری | |||||
| ترتیب در قرآن | ۷۷ | ||||
| جزء | ۲۹ | ||||
| شمار آیهها | ۳۰ | ||||
| شمار واژهها | ۳۳۵ | ||||
| شمار حرفها | ۱۳۸۸ | ||||
| متن سوره | |||||
 | |||||
|
|
||||
سوره مُلک سوره ۶۷ام از قرآن است، ۳۰ آیه دارد و سورهای مکی است. مَلِک به معنی پادشاه، همچنین از نامهای نیکوی خداوند در اسلام است. در آیه اول این سوره چنین آمدهاست:
بزرگوار [و خجسته] است آنکه فرمانروایی (مُلک) به دست اوست و او بر هر چیزی تواناست.[۱]
نامهای دیگر این سوره منجیه (نجاتدهنده) و واقیه یا مانعه (بازدارندهٔ تلاوتکننده از عذاب الهی یا قبر) است. محتوای این سوره پیرامون مبدأ، صفات خداوند و آفرینش جهان است و در مورد معاد و مجازات جهنم و تهدید کافران به عذاب سخن میگوید.[۲]
منابع
[ویرایش]- ↑ سوره ملک آیه ۱، ترجمه فولادوند
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر؛ جمعی از نویسندگان (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. ج. ۲۴. دارالکتب الاسلامیه. ص. ص ۳۱۱–۳۱۲. بایگانیشده از اصلی در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۴سوره ملک، مقدمه
پیوند به بیرون
[ویرایش]
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ ملک (سوره) موجود است.
 | این یک مقالهٔ خرد قرآن است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانههای ملی | |
| سایر | |
