ملک (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سورهٔ ۶۷ قرآن
ملک
Al-Mulk.svg
دسته‌بندی مکی
اطلاعات آماری
شمارهٔ نزول ۷۷
جزء ۲۹
شمار آیه‌ها ۳۰
شمار واژه‌ها ۳۳۵
شمار حرف‌ها ۱۳۸۸
متن سوره
متن سوره با خط عثمانی
تحریم
قلم

سوره مُلک سوره ام۶۷ از قرآن است، ۳۰ آیه دارد و سوره‌ای مکی است. مَلِک به معنی پادشاه، همچنین از نام‌های نیکوی خداوند در اسلام است. در آیه اول این سوره چنین آمده است:

بزرگوار [و خجسته] است آنکه فرمانروایی (مُلک) به دست اوست و او بر هر چیزی تواناست.[۱]

نام‌های دیگر این سوره منجیة (نجات‌دهنده) و واقیة یا مانعة (بازدارندهٔ تلاوت‌کننده از عذاب الهی یا قبر) است. محتوای این سوره پیرامون مبداء، صفات خداوند و آفرینش جهان است و در مورد معاد و مجازات جهنم و تهدید کافران به عذاب سخن می‌گوید.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. سوره ملک آیه ۱، ترجمه فولادوند
  2. مکارم شیرازی، ناصر؛ جمعی از نویسندگان (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. ۲۴. دارالکتب الاسلامیه. ص. ص ۳۱۱-۳۱۲سوره ملک، مقدمه

پیوند به بیرون[ویرایش]