اعراف (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
انعام سورهٔ اعراف انفال
شمارهٔ کتابت: ۷
جزء : ۸ ۹
نزول
شمارهٔ نزول: ۳۹
محل نزول: مکه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۲۰۶
تعداد کلمات: ۳۲۶۰
تعداد حروف: ۱۴۷۴۹
نسخه خطی آیات ۳۸ تا ۴۱ سوره اعراف به خط کوفی، متعلق به قرن سوم هجری دوران خلافت عباسیان

سورهٔ اعراف سورهٔ ۷ام قرآن است و ۲۰۶ آیه دارد. همانند دیگر سوره‌های مکی، محتوای این سوره پیرامون اعتقادات اساسی اسلام مانند مبدأ و معاد، توحید، مبارزه با شرک و بت‌پرستی، و بیان جایگاه انسان در جهان است. سوره سرگذشت اقوام پیشین و پیامبران آنان را نیز شرح می‌دهد. اعراف محلی است که در قیامت گروهی از افراد که نه شایسته بهشت و نه مستحق جهنم هستند در آن جای داده می‌شوند.[۱] در آیه ۵۰ درخواست جهنمیان از بهشتیان و جواب آنها اینچنین آمده‌است.

جهنمیان به بهشتیان ندا می‌دهند که روی ما آب بریزید و از آنچه به شما داده شده به ما هم بدهید. بهشتیان در پاسخ آنها می‌گویند که خداوند اینها را برای کافران حرام کرده‌است.

در آیه ۵۱ گفته شده‌است که منظور از کافران کیست؟ گفته شده آنها کسانی هستند که دینشان را بازیچه خود قرار دادند و زندگی دنیا آنان را فریب داده‌است. نگفته شده‌است که کافران بی دینان بوده‌اند.

آیه ۵۲ الی ۹۳ بازیچه قرار دادن دین و فریب دنیا را در جامعه‌هایی که یکی پس از هلاکت دیگری شکل گرفته‌است، توضیح می‌دهد. این جوامع به ترتیب عبارتتند از قوم نوح، عاد، ثمود، لوط و شعیب. توجه کنید که انسانهای خوب و مؤمنین واقعی باقیمانده از قوم نوح، بعدها قوم عاد را بوجود آوردند، و باقیمانده‌های خوب قوم عاد، قوم ثمود را و …

پاسخ‌هایی که این اقوام به پیامبرشان داده‌اند، نشان می‌دهد هر کدام از چه زاویه ای فریب دنیا را خورده‌اند

به نوح گفتند که تو راه را گم کرده‌ای و مسیر درست را اشتباه گرفتی

به عاد گفتند، تو نادان، سفیه و بی عقل هستی

ابتدا به ثمود گفتند ما به تو تردید داریم و در ادامه، علی‌رغم اینکه خیر خواهی او را فهمیدند، لجبازی کردند.

قوم لوط پاکان را از این جهت که خودشان را از یک لذت غیرطبیعی محروم کرده بودند، مسخره کردند.

شعیب به آنها گفت کم فروشی نکنید، وضعیت درست شده و خوب جامعه را دوباره خراب نکنید، وعده بیخود ندهید، سد راه درست نشوید. اگر هم یه عده ای از شما حرفهای من را قبول دارید و یه عده ای هم قبول ندارید. به هم کاری نداشته باشید، چون هم شما خدا را قبول دارید و هم آنها. پس بالاخره خدا بین شما داوری خواهد کرد. اما آنها نپذیرفتند و به شعیب گفتند یا تبعیدت می‌کنیم یا روش ما را قبول کن.

منابع[ویرایش]

  1. مکارم شیرازی, ناصر و جمعی از نویسندگان. تفسیر نمونه. ج. 6. دارالکتب الاسلامیه, 1374. ص 74–75سوره اعراف، مقدمه 

پیوند به بیرون[ویرایش]