اعراف (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
انعام سورهٔ اعراف انفال
شمارهٔ کتابت: ۷
جزء : ۸ ۹
نزول
شمارهٔ نزول: ۳۹
محل نزول: مکه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۲۰۶
تعداد کلمات: ۳۲۶۰
تعداد حروف: ۱۴۷۴۹

سورهٔ اعراف سورهٔ ۷ام قرآن است و ۲۰۶ آیه دارد. همانند دیگر سوره‌های مکی، محتوای این سوره پیرامون اعتقادات اساسی اسلام مانند مبدأ و معاد، توحید، مبارزه با شرک و بت‌پرستی، و بیان جایگاه انسان در جهان است. سوره سرگذشت اقوام پیشین و پیامبران آنان را نیز شرح می‌دهد. اعراف محلی است که در قیامت گروهی از افراد که نه شایسته بهشت و نه مستحق جهنم هستند در آن جای داده میشوند. [۱]

فضیلت سوره[ویرایش]

  • از پیامبر روایت شده است:

{{نقل قول|«هر که این سوره را تلاوت نماید، روز قیامت خداوند میان او و شیطان حجابی قرار داده و او را همنشین حضرت آدم خواهد ساخت؛ و هر که این سوره را با گلاب و زعفران بنویسد و بر خود بیاویزد، تا زمانی که بر اوست، به اذن خداوند هیچ دشمنی به او نزدیک نخواهد شد.»[۲]

منابع[ویرایش]

  1. مکارم شیرازی, ناصر و جمعی از نویسندگان. تفسیر نمونه. ج. 6. دارالکتب الاسلامیه, 1374. ص 74–75سوره اعراف، مقدمه 
  2. الصالحی، حسن عبدالحسین. قرآن درمانی، چاپ سوم. قم: نشر فراگفت، ۱۳۸۵. شابک: ۰-۳۹-۷۷۲۱-۹۶۴.

پیوند به بیرون[ویرایش]